|
Heb jij ook iets geils meegemaakt?
MAIL HET ONS EN WIJ PLAATSEN HET (ev. met je e-mail adres)
Redactie@gaylips.net
1 2 3 4 5
| Posted by: pechvogel | 10/2/2008 |
DEPANNAGE
Nederland. Amsterdam. Maandag 1 september. O7.00 uur. Ik had een extra vrije dag en wilde eens flink uitslapen, maar één telefoontje van mijn baas veranderde mijn dag. Nee, het veranderde mijn hele leven. Omdat ik redelijk goed Frans spreek, kreeg ik de opdracht, onmiddellijk naar België te rijden, om een paar machineonderdelen te halen bij een firma in Wallonië. De weg daarheen was voor mij totaal onbekend en van een gps-systeem geen sprake. Het stormde en regende pijpenstelen en ik moest de een na de andere file trotseren. Tot overmaat van de ramp, was er op de Belgische autobaan een boom omgewaaid en werd het verkeer omgeleid. Slechts 1 keer stond er een bord met "Détour" en voor de rest moest ik het zelf maar uitzoeken. Het gevolg was, dat ik jammerlijk verdwaalde. In de ongezellige dorpen met een wir war van kleine landweggetjes, was geen mens te bekennen en kon ik aan niemand de weg vragen. Na uren te hebben rondgereden, belandde ik in het piepkleine dorpje 'Sirault'. Nog triester dan het weer, waren de grauwe huizen. "Ik zou hier nog niet begraven willen worden" mompelde ik en mijn stemming zakte tot het nulpunt. Het begon hevig te onweren en stilaan donker te worden. Ik nam mij voor, een hotel te zoeken, maar die was daar natuurlijk niet te vinden. Eerst wilde ik de vertraging aan mijn baas doorgeven, maar mijn gsm was leeg en ik had ik geen adapter bij mij. Ik zocht een openbare telefooncel, maar toen ik die uiteindelijk had gevonden, bleek het door vandalen te zijn vernield. Moedeloos keek ik om mij heen. Ik stond voor een oud gammel gebouw met het opschrift: "Garage Paul Plincher. Depannage." "Daar zullen ze wel een telefoon hebben" dacht ik en liep door de modder naar de ingang. Binnen stonden twee mannen dicht tegen elkaar aan onder de motorkap van een auto te kijken. "Bonjour" zei ik. Als door een slang gebeten draaiden ze zich om en staarden mij aan alsof ze een geest zagen. De oudste van de twee wees op mij en riep "nous cet homme fuck? Waarop de jongere enthousiast riep: "Qui!" Razendsnel grepen ze mij beet en smeten mij op een stapel poetsdoeken.
België. Sirault. Maandag 1 september.07.00 uur. Paul Plincher kwam zijn garage binnen en ging meteen koffie zetten. Zijn stemming was tot op het dieptepunt gedaald. Als Depanneur, had hij de gehele nacht automobilisten moeten helpen, die door het slechte weer waren gestrand. Normaal kon hem dat niets schelen, maar juist die avond had hij een afspraak met een vrouwtje uit het dorp, wiens man een nacht niet naar huis zou komen en was van plan haar eens flink te neuken. Hij had zich er al dagen op verheugd. In dit boerengat, was het zeldzaam om een gewillige vrouw of meisje te vinden. Er woonden maar weinig meisjes van zijn leeftijd en de meeste waren lelijk, truttig en stijf. Juist toen hij zich gereedmaakte om naar zijn rendez-vous te gaan, belde de eerste klant en zo bleef het de hele nacht doorgaan. Van neuken was er dus niets gekomen. Doodmoe en slaperig dronk hij zijn koffie. "Vandaag moet ik neuken" dacht hij bloedgeil. Op dat moment kwam zijn medewerker "Jacek Korzac" binnen. Ook hij was samen met Paul de gehele nacht in de weer geweest en was van zijn teleurstelling op de hoogte. Jacek was een Pool en werkte al twee jaar bij Paul in de garage. 36 jaar, woog 110 kilo en was oersterk. De Pool kon een auto optillen, zonder een krik te gebruiken. Paul zelf beschikte niet over zoveel kracht. Hij was 10 jaar jonger en 40 kilo lichter. Vanwege die geweldige kracht had Paul hem in dienst genomen, maar er was nog iets dat hen bond. Ze waren partners in de criminaliteit. Ze kochten gestolen auto's, veranderden chassisnummer en kentekenplaat. Draaiden de kilometerteller terug en vervalsten de papieren. Daarna werd het voertuig, met een flinke winst, in Polen verkocht. De gemeenheid was op de pokerface van de Pool af te lezen. Zo lelijk en onbetrouwbaarheid Jacek Korzac eruitzag, zo knap en eerlijk kwam Paul Plincher over. Hij was tegen zijn wil door de Pool in het criminele milieu terechtgekomen.
Jacek schonk zich een kop koffie in en plofte op een baal poetsdoeken. Paul kwam naast hem zitten en zuchtte: "Wat een rotnacht. Ik ben nog zo geil als boter." Jacek bevestigde dat hij ook wel een sappig kutje kon verdragen en fluisterde: "Als er op dit moment een lekker wijf zou binnenkomen, sta ik niet voor de gevolgen in." De beide mannen fantaseerden verder en raakten door hun eigen praatjes zo opgewonden dat Paul zei: "De eerste de beste die vandaag de gagage binnenkomt, ga ik neuken." Jacek keek hem geamuseerd aan en vroeg: "En als het een oud wijf is?" Paul antwoordde: "Ook dan. Een kut is een kut." De Pool deed er nog een schepje bovenop en vroeg lachend: "En als het een man is?" Paul wilde zich nu niet laten kennen en zei heldhaftig: "Ja, ook dan" en kreeg tot zijn eigen verbazing acuut een hevige erectie.
Na die laatste verklaring, werd de toestand van Paul Plincher en niet beter op. De hele dag spookte door zijn hoofd: "Als het een man is?" Nog nooit had hij aan die mogelijkheid gedacht, of daar maar enige behoefte toe gevoeld. Hij wist natuurlijk wel dat zoiets bestond, maar had het altijd afgedaan met: "Onnatuurlijk, onzedig en onmogelijk." Voor hem bestonden allèèn maar vrouwen. Voor hem golden allèèn maar lekkere vagina's. Maar waarom liep hij dan heel die verdere dag met een erectie als hij aan een man dacht? Vele vragen welden op in zijn hoofd. "Kun je met een man liefkozen? Kun je een man kussen of tongzoenen? Kun je een man neuken? Is een kont net zo lekker als een kut? Zijn fantasie sloeg plotseling op hol. Als hij voor een reparatie onder een auto lag, streelde hij zacht over de uitlaat. Ineens keek hij met mèèr dan gewone interesse naar kont van Jacek en fluisterde in zichzelf: "Twee lekkere dikke Poolse schaamlippen." De geilheid van Paul werd met het uur erger en er kwam geen enkele klant. Onopvallend, probeerde hij steeds de dikke kont van Jacek aan te raken. Toen de Pool over een geopende motorkap stond gebogen, ging hij tegen hem aanstaan en wreef zijn stijve penis tegen de strakgespannen billen. De pool stopte meteen met sleutelen en drukte uitnodigend zijn reet achteruit. Zonder om te kijken vroeg hij: "Ben je geil manneke? Wil je mij neuken? Kom dan maar op. Ik wil het ook wel eens met een vent proberen." Juist op het moment dat de Pool zijn broek wilde laten zakken, opende ik de deur. Binnen stonden twee mannen dicht tegen elkaar aan onder een motorkap te kijken. "Bonjour" zei ik. Als door een slang gebeten draaiden ze zich om en staarden mij aan alsof ze een geest zagen. De oudste van de twee wees op mij en riep "nous cet homme fuck? Waarop de jongere enthousiast riep: "Qui!". Razendsnel grepen ze mij beet en smeten mij op een stapel poetsdoeken.
Een paar minuten spartelde ik tegen en probeerde mij te bevrijden. In eerste instantie dacht ik dat het om een roofoverval ging, maar toen ik bemerkte dat ze seksuele bedoelingen hadden, gaf ik mij al hèèl gauw gewonnen. Ik vroeg mij echter wel af: "Hoe weten deze mannen dat ik homo ben?" Dat ik een toevallig mikpunt was wist ik natuurlijk niet en evenmin, wat eraan vooraf was gegaan. Ik was gewoon de juiste man op de juiste plaats. De oudste (en lelijkste) nam het initiatief, terwijl de jongste (en knapste) er een beetje verlegen bij stond. Pas nadat de lelijkerd riep: "Allez Paul, help mij eens een handje" kwam de jongen in actie. Gezamenlijk rukten ze de kleren van mijn lijf, waar ze echter niet veel inspanning voor nodig hadden, want ik hielp zelf mee. Beide mannen hadden waarschijnlijk op veel meer tegenstand gerekend en waren stomverbaasd dat ik al een stijve lul had. Door mijn jarenlange gay ervaring in Amsterdam, begreep ik al snel dat het hen om een seksavontuurtje ging en desnoods met geweld, hun doel wilden bereiken. Ook wist ik dat zoiets slecht kon aflopen als het "slachtoffer" niet meewerkte. Temeer daar de oudere met zijn boeventronie er nogal gevaarlijk uitzag, werkte ik voor de 100% mee en zèker niet met tegenzin. Op een gegeven moment, had ik zelfs de gehele leiding in handen genomen en leidde hun amateuristische gestuntel in goede banen. Ook nu was Jacek (die naam wist ik inmiddels ook) de brutaalste, terwijl Paul nog steeds een beetje verlegen toekeek. Ondanks dat Paul eigenlijk was begonnen, wist hij niet goed hoe hij het aan moest pakken en was blij dat de telefoon ging. Terwijl de mooie Paul telefoneerde, begon Jacek onhandig tegen mijn lijf te stoten, maar toen ik zijn Poolse boormachine tegen mijn sterretje duwde, neukte hij alsof hij jaren op rantsoen had gestaan. (en dat was ook zo). Het was heerlijk, dat zware lichaam op mij te voelen. Tijdens het klaarkomen vloekte hij zo luid in het Pools, dat Paul verschrikt de hand op de hoorn legde, om te voorkomen, dat de klant mee zou luisteren. Paul beëindigde het telefoongesprek en kwam naar ons terug. "Il est délicieus. Cet homme est plus mieux comme une femme " fluisterde de Pool. Meteen zag ik een bobbel in de met olie besmeurde overall van Paul verschijnen, maar ook de tweestrijd op zijn knap gezicht. Hij stond voor de moeilijke keuze tussen plicht en vermaak. Er was namelijk een telefoontje gekomen over een gestrande automobilist die om Depannage vroeg. Jacek was de reddende engel door te zeggen: "Ik zal dat klusje wel alleen opknappen, dan kun jij dit klusje alleen opknappen." De Pool knoopte zijn broek dicht en verliet de garage. Paul draaide meteen de deur achter hem op slot. Nog steeds verlegen, wist Paul niet goed wat hij moest. Mijn gevoel zei: "Je moet dit voorzichtig aanpakken. Het is deze jongen om mèèr dan seks te doen. Deze jongen heeft tederheid en liefde nodig." Voorzichtig trok ik hem op de baal poetskatoen. Tijdens mijn eerste zachte strelingen voelde ik zijn lichaam trillen van opwinding. Teder gleed mijn hand over de overall en opende één voor één de knopen. Plotseling sloeg hij zijn armen om mijn hals, trok mij naar zich toe en begon te kussen. Na die eerste vurige tongzoen, was er van de verlegenheid van Paul niets meer te bespeuren. Hij kreeg een antwoord op al zijn vragen. "Kun je met een man liefkozen? Kun je een man ook zoenen of tongzoenen? Kun je een man neuken? Is een kont net zo lekker als een kut?
Toen Jacek Korzac terugkwam van de Depannage, had Paul Plincher bij zichzelf een Depannage uitgevoerd. Hij had zijn eigen leven gerepareerd.
Als je mij nu zoekt, moet je naar Sirault in België komen.
Een gelukkige pechvogel |
| |
| |
| Posted by: Rambo | 9/25/2008 |
RAMBO
'Rambo', was mijn grote favoriet en voorbeeld. Ik wilde net als hij worden. Met mijn vriendjes ging ik vaak naar onze Vlaamse bossen en speelden de filmscènes na. Ook de kleding en verdere uitrusting kregen onze speciale aandacht. Ik nam lessen in karate, kickboxen, oosterse vechtkunst, body building enz. Toen ik achttien jaar was, had ik bijna het figuur waarvan ik altijd had gedroomd. Gespierd en sterk als een os. Daarbij had ik het geluk, vèèl groter en tienmaal knapper dan Stallone te zijn. Meisjes waren geen probleem. Ze boden zichzelf aan, want mijn penis had ook een 'Rambosize'. Iedere nacht had ik een andere griet tussen de lakens. Maar, 'overdaad schaadt' en langzamerhand begon ik genoeg te krijgen van die hitsige wijven. Ik zocht naar een uitdaging die aan mijn leven iets meer inhoud zou geven. Ik probeerde het met mannen. Van proberen werd het een passie en daarna een noodzaak. Ik begreep dat ik 'homo' was. Toch was ik ook daar niet echt gelukkig mee. Het homowereldje was mij te tam, te vreemd, te vrouwelijk en te onbetrouwbaar. Ik wilde totaal iets anders en niet alleen op seksgebied. Ik zocht naar mèèr afwisseling, mèèr spanning, mèèr avontuur. Naar een 'doel' in mijn leven. Ik had gehoord van de Paracommando's. Dat zijn allemaal stoere kerels. Na de sollicitatie en een geduchte keuring, begon ik aan de opleiding in Tielen. (België)
Vanaf de eerste dag wist ik, 'dit is de uitdaging die ik heb gezocht. Dit kan aan mijn leven meer inhoud geven'. Ik kon natuurlijk niet weten dat de echte uitdaging pas later kwam. Vèèl later. Eerst ging er nog een lange periode van vallen en opstaan aan vooraf. Eerst moest ik nog door diepe dalen gaan. Eerst moest ik nog menige donkere periode overwinnen.
Binnen de korstmogelijke tijd had ik mijn rode baret gehaald en het duurde niet lang, of ik was de Rambo die ik altijd al had willen zijn. Nummer één in allerlei sporten. De snelste op de stormbaan. De beste op de schietbaan. Kampioen in gevechtsporten en bij de militaire wrestling. Een zware overlevingstocht in de Ardennen haalde ik met gemak. Ik liep de Nijmeegse vierdaagse en de marathon van New York met succes. Ik maakte de langste vrije val bij het parachutespringen. Ik bedwong de Monte Everest. Ik overwon de verschrikkelijkste sneeuwstormen en de ergste tropische hitte. Ik was de grootste, knapste, sterkste, lenigste, best gebouwde, sportiefste, en geilste commando van de hele kazerne.
Jullie denken natuurlijk: 'Dikke nek' (kapsones), maar ik noem het zelfvertrouwen. Bij al die superlatieven ontbrak er echter, één, 'de gelukkigste.' Bij alles wat ik tot dan toe in mijn leven had bereikt, ontbrak het ware geluk. Maar wat is het ware geluk?
Ik kreeg de leiding over de gestraften in de kazerne. Wanneer een soldaat tegen de ijzeren discipline verstootte, werd hij streng gestraft en onder mijn commando gesteld. Zo ook de Paracommando-rekruut 'Hendrickx.' Ik gelaste de arrestant: 'Morgenvroeg om zeven uur sta jij gereed voor een driedaagse overlevingstocht'. De volgende morgen stond hij klaar in gevechtskleding. Bestaande uit een camouflagepak, laarzen, ransel (rugzak met stenen gevuld) en een helm. We laadden etenswaren en een tweepersoons tentje in een Jeep en reden naar de Ardennen. Op een afgelegen open plek zetten wij ons tentje op: 'Hoera vakantie!' riep mijn arrestant. 'Denk maar niet dat je er zo gemakkelijk vanaf komt' zei ik en gaf het commando, 'Liggen en tijgeren.' Met een woedend gezicht liet zich op zijn buik vallen en begon aan de z.g. 'tijgersluipgang'. Ik stond geamuseerd naar het voortschuifelde lichaam te kijken en dacht; 'Lekker kontje', en kon niet nalaten, met mijn hand zijn kont naar beneden te drukken terwijl ik schreeuwde: 'Schijthol omlaag, pik in het zand, neuk moeder aarde maar.'
Die nacht ging het mis. Door de nabijheid van de knappe jonge rekruut werd het sluimerende homogevoel weer in mij weer wakker. Ik kon mijn handen niet thuis houden en heb ik de jongen aangerand. Na terugkomst in de kazerne, deed hij aangifte van die verkrachting. Het gevolg laat zich raden. Ik kreeg een fikse celstraf, ontslag bij de Paracommando's en verwijdering uit het leger.
Na maanden van werkeloosheid zag ik een advertentie. 'Stoere mannen gevraagd als bodyguards voor begeleiding van V.I.P's. Ik solliciteerde en werd aangenomen. Mijn Paracarrière deed wonderen. Over mijn geaardheid werd niet gesproken. Dus ook niet over de problemen die daaruit waren voortgevloeid. Mijn seksverleden met mannen en vrouwen probeerde ik te vergeten. Geen van beiden had mij geluk gebracht. Maar diep in mij sluimerde nog steeds het verlangen naar iets speciaals. Maar wat? Mijn bodyguardopleiding vond plaats in Basel (Zwitserland).
Daar volgde een intensieve training, zowel lichamelijk als geestelijk. Met het gevolg, dat mijn lichaam nòg gespierder en nòg sterker werd. Naast een uitgebreide talenstudie, kreeg ik ook een opleiding met honden. Dat was het meest gevaarlijke onderdeel, maar ook het meest boeiende. Ik leerde met gevaarlijke rassen om te gaan. Hoe ik die beesten moest drillen en laten gehoorzamen. Hoe ik ze de baas kon blijven. In het begin was dat niet eenvoudig. Menigmaal ben ik gebeten en vaak zat ik onder de schrammen en blauwe plekken. Langzamerhand kreeg ik het vertrouwen van een Rottweiler. Het beest heette: 'Buffel'. Dat was een goedgekozen naam. Hij was net zo sterk, woog 52 kilo, een schofthoogte van 68 cm en een gebit, waarmee hij in één keer een arm kon breken. Ondanks dat ik goed met hem overweg kon, begeleidde hij mij nooit zonder muilkorf. 'Vertrouw nooit een Rottweiler' was een gouden regel. Na een paar kleine opdrachten, werd ik (samen met Buffel) naar een klant in het Zwitserse Konstanz aan de Bodensee gestuurd. In een kapitale villa werd ik begroet door een schatrijke industrieel. Hij stelde zijn zèèr knappe zoon voor. Jurgen. 22 jaar. 1.85 m. Slank en goedgebouwd. Met een ruw stoppelbaardje en zwarte schouderlange haren, zag hij er enigszins onverzorgd uit. De vader zei: 'Ik wil dat je mijn zoon eens goed onderhanden neemt. Hij is met zijn huidige leven totaal niet tevreden en wil daarom dienst nemen bij de Zwitserse Paracommandotroepen. Hij is echter mijn enige zoon en moet later mijn zaken overnemen. Ik wil dat jij hem meeneemt voor een barre tocht door de Alpen, zodat hij tot andere gedachten komt.' Jurgen had daar niets op tegen en verheugde zich er zelfs op. Ik maakte een lijstje van de hoognodige dingen die hij moest meenemen en stippelde een route uit via diverse berghutten. Drie dagen later vertrokken wij naar het 'Berner Oberland.. Jurgen, Buffel en ik.
Vanaf de eerste dag kon ik goed met Jurgen opschieten. In het begin was hij nogal stil, maar dat veranderde met de dag. We kwamen erachter, dat wij veel dingen gemeen hadden. Jurgen had ook veel seks met vrouwen en mannen gehad en was er ook niet gelukkiger door geworden. Ook in hem sluimerde het verlangen naar iets speciaals. Maar wat? Al in de eerste nacht neukten wij elkaar. Maar ondanks dat ik voor 100% zijn type was (en hij die van mij), was dat toch niet precies waarnaar we op zoek waren.
De tweede nacht brachten we door in een eenzame berghut op 2000 m hoogte. Toen we met veel moeite over smalle gevaarlijke bergpaden naar boven waren geklauterd, bleek er ook een berijdbaar pad aanwezig te zijn. Duidelijk zagen wij de sporen van autobanden. Er was echter niemand te zien. Er lagen blokken hout om de open haard aan te steken en verder niets. De hut was een onderkomst voor gestrande bergwandelaars, met een woonvertrek en een aparte slaapkamer en plaats voor 10 personen. We staken de open haard aan, maakten iets te eten en gingen naar het slaapvertrek. Ondanks de vermoeidheid, begonnen we nog aan een stevige neukpartij. Toen we eindelijk sliepen, werd ik wakker gemaakt door het grommen van Buffel. Ik hoorde stemmen in het woonvertrek. Ik wekte Jurgen en samen slopen wij daarheen.
Wat ik daar zag, had alle facetten van een thriller of een horrorfilm. Er waren zeven mannen aanwezig. Stuk voor stuk 'hells angels' types. Stevig gebouwd met baarden en snorren. In zwarte lederen pakken, waarvan uit enkele broeken het kruis was weggesneden. Die mannen droegen er nog een jeans onder. Op de achterzijde van de leren jacks stond een afbeelding. Een boxhandschoen en de naam 'Rambo'. Op hun hoofd droegen ze een lederen pet, zweetband of hoofddoek. Op de gekste plaatsen hadden ze piercings. Ze zagen er dreigend uit en zo gedroegen ze zich ook. Buffel glipte tussen mijn benen door en begon tegen de vreemdelingen te blaffen. Als door een wesp gestoken sprongen de mannen achteruit. Vanwege de schemerige omgeving kon ik hun gezichten niet goed zien, maar ik was ervan overtuigd dat ze zich rot waren geschrokken. Ze wisten kennelijk niet dat wij ook in de hut aanwezig waren. Wat er toen gebeurde ging razendsnel. Binnen een paar seconden hadden de zeven zich op ons geworpen en een paar minuten later lagen wij geboeid op de grond. Ondank mijn kracht, kon ik totaal niets tegen deze overmacht beginnen. Ook de poten van Buffel werden vastgebonden. Toen ik de situatie begreep, begon ik als een bezetene te vloeken en te schelden met het gevolg, dat mijn mond met tape werd verzegeld. Met Jurgen deden ze hetzelfde. De mannen waren kennelijk door ons in hun plannen gestoord. Ze hadden gedacht dat de berghut leeg zou zijn en waren gezamenlijk met een landrover gekomen om hun geile lusten op elkaar bot te vieren. (Ze waren allen lid van een SM-club onder de naam 'Rambo.') De grond lag bezaait met.attributen. Touwen, koorden, riemen, kettingen, handboeien, klemmen, wasknijpers, zwepen, tape, dildo's, enz. Wij hadden dus duidelijk hun plannen gedwarsboomd en moesten daar de gevolgen van ondervinden. Alle 'spelletjes' die ze met elkaar wilden spelen, werden nu op ons uitgeprobeerd. Ik had in mijn leven al heel wat ontberingen doorstaan, maar de folteringen en de bijbehorende pijn in die berghut spanden de kroon. Jurgen onderging eenzelfde lot en ik hoorde hem geregeld kreunen. Ik keek hem bezorgd aan, maar ondank die kwellingen zeiden zijn ogen: 'Heerlijk, zalig, geweldig.' Op dàt moment dachten wij beiden exact hetzelfde. 'Dit ontbrak nog in ons leven.' Voor het eerst zag ik tevredenheid, ja zelfs geluk op het knappe gezicht van Jurgen. Intens genoten we van de verschrikkelijkste dingen op SM gebied. Het absolute hoogtepunt werd ongewild door Buffel geboden. De mannen bevestigden de hond met kettingen en riemen aan onze tepels, kloten en lul. Daarna hitsten ze het beest zodanig op, dat het zich schuimbekkend op hen wilde stortten. Doordat hij aan ons was vastgebonden, rukte hij als 'verrückt' aan onze lichamen en ledematen. Daarna werden wij door alle zeven mannen geneukt. Ik gaf mij totaal over aan hun'zalige' geweld en Jurgen deed hetzelfde. Ik voelde mij als in het sprookje van de gebroeders Grimm. "De wolf en de zeven gei (L) tjes."
Samen met de zeven supergeile mannen, bleven wij nog twee dagen in de berghut en werden verder ingewijd in de keiharde SM wereld. We hebben ons als slaven bij de Rambo club ingeschreven en moeten ons 1x per maand melden. Steeds op een andere locatie. Jurgen en ik hadden gevonden wat wij zochten. Spanning en sensatie.
Toen wij in Konstanz terugkwamen, was Jurgen totaal veranderd. Hij heeft de zaken van zijn vader overgenomen. Ik ben een opleidingschool voor politiehonden begonnen.
Eenmaal per maand zien we elkaar bij de SM-club 'Rambo'
|
| |
| |
| Posted by: Andre Den Haag. | 9/19/2008 |
HEERLIJK ZOOG IK ZIJN GEILE PIK !!
Hij was nu 18 geworden, en ik kende hem al vanaf het moment dat hij bij ons kwam wonen.
Een leuke jongen die zich maar moeilijk kon voortbewegen, hij had namelijk heel slechte ogen, en dit was progressief. Vaak genoeg speelden we samen, van dammen tot kaarten, met speciale grote kaarten kon hij tenminste nog lekker mee spelen. Nu was hij zo goed als blind, en nog steeds kwam hij op visite.
Ik zag zijn mooie lichaam wel vaker, en merkte dat hij naast steeds mooier, me ook steeds meer opwond.
Heerlijke billen, mooie armen, en een schuimpje wat behoorlijk kon groeien. Lachend ging hij met zijn eigen speciale labtop zitten spelen, met een speciaal strookje kon hij de verhalen lezen en zijn MSN bedienen. Ik moest wel oppassen, want ik kon niet zien of hij mijn erotische verhalen kon lezen.
Hij sloot de strook op mijn pc aan en vroeg me hem de lade te laten voelen. Zo, nu kon hij lekker op MSN. Lachend zei ik dat hij het maar eens moest lezen. Met een druk op de knop gaf ik hem een map met verhalen. Dit vond hij leuk. Hij genoot zichtbaar en zijn kleur werd steeds roder. Hij lachte en soms gromde hij zachtjes. Je kunt leuk schrijven, lachte hij.
Met een hand aan zijn strookje, en de andere dicht bij zijn kruis werd hij me toch geil! André, ik mag me toch wel lekker aftrekken hè? Ik lachte, natuurlijk, maar ik wist niet dat jij ook homo was. Lachend zei hij, ik ook niet, maar geil is het wel. Wat dacht je ervan als ik je dat verhaaltje laat beleven? Hij lachte, graag, kirde hij. Ik liet hem opstaan en zag hoe hij zich uit kleedde. Zuchtend bewonderde ik zijn naakte lijf. Die mooie lul stond fier overeind, en hij was duidelijk geil! Zijn billen trokken samen, en zijn geile blik vertelde me dat hij benieuwd was naar mijn handelingen. Ik knielde voor hem en bekeek die mooie staaf eens goed. Lekkere lul, kreunde ik en zocht zijn gladde zak op. Kreunend kwam hij al, toen ik hem zachtjes likte. Dit is supergeil! Kermde hij. Ik mocht met hem doen wat ik wilde, en deed mijn best om niet gelijk zijn mooie billetjes te neuken. Ik zoog zijn natte kwast en genoot van zijn zoete jongenssap. Hij kreunde en vond dat ik ook goed kon zuigen. Ik kreeg hem nog eens klaar, en niet lang erna nog eens, en hij bloosde lief naar me. Je bent lief voor me, kreunde hij, al heb ik op mijn lul na nog nooit een pik gevoeld. Maar mag ik jouw lul voelen? Ik trok mijn kleren uit en zo trok hij voor het eerst een grote dikke mannenpik. Hij is wel mega, gromde hij geil. Pas gewassen, lachte ik. Hij begreep de hint en verontschuldigde zich als hij iets verkeerd zou doen. Hijgend voelde ik dat hij niets verkeerd deed, maar je juist supergeil aan het pijpen was. Je hebt het ook zo lekker beschreven, zei hij slurpend Hij werd geiler en ik pakte zacht zijn hoofdje en neukte voorzichtig zijn lieve keeltje. Hij gromde en genoot, zijn harde jongenslul stond alweer stijf! Kermend keek ik naar hem. Ik vind je geil, kermde hij. Hij stopte, je bent aardig voor me, en ik heb je vroeger wel zien kijken naar me hoor.
Ja, maar toen was je nog niet zo mooi! Oh nee, waarom hoorde ik je dan altijd zo geil kreunen?
Ik geef toe dat ik me soms lekker heb afgetrokken, en echt storen deed jouw beeld niet hoor! Hij lachte.
Ik leidde hem naar mijn bed, en kroop zo over zijn slanke lijfje. Heerlijk zoog ik zijn geile pik, waarna hij mijn pik slurpend begon te pijpen. Wat een lekker kontje heb je, kreunde ik genietend. Pas gewassen, lachte hij. Oh dus jij wilt gerimd worden? Hij zuchtte, ik las het net, en jah ik ben wel benieuwd of dat zo geil is als jij schrijft! Vol overgave likte ik zijn maagdelijke sterretje, en hij begon wild te draaien. Het is echt lekker! Kermde hij, ga door, jammerde hij. Kom op je knietjes, dan lik ik je helemaal gek! Ik word al gek van die tong in mijn reet, zei hij lyrisch. Hij had de goede houding, en ik zag zijn neukgrotje uitdagend opgestoken naar me. Zuchtend zoog en likte ik zijn ster, en grommend begroef ik mijn mond in zijn geile neukgaatje. Oh jah, ik word er superheet van, kermde hij. Zuchtend werkte ik aan mijn erectie, en legde hem even op zijn nauwe ster. Dat lijkt me helemaal super, kreunde hij genietend. Later misschien, kreunde ik en reed zacht over zijn natte nauwe gaatje. Hij gromde, volgens mij wil ik nog eens spuiten hoor! Ik klaagde niet, maar gooide het lieve jonge ding om en zoog zijn prachtige fallus heerlijk klaar. Hij kwam en ik slikte het zaad. Geil hè André? Lachte hij. Jah, maar je pik zal nu wel moe zijn, lachte ik. Mijn pik niet, maar ik wel! Volgende keer neuk je me! Kreunde hij.
Ik fotografeerde zijn lijf gezicht en pik, uiteraard met zijn toestemming, en hij wilde weten of ik hem goed had gefotografeerd. Met zijn slipje aan fotografeerde ik hem ook, het stond hem zo mooi. Die strakke blauwe slip, met dat moois er allemaal in. Supergeil, kreunde ik. Wat gebeurt er, kreunde hij. Ik word alweer geil! Heerlijk zoog ik hem, maar spuiten lukte niet. Wel genoot hij van mijn grote mond om zijn alles behalve kleine piemeltje. Hij kreunde geil, en zocht naar woorden. Ik zoog door en slurpte het laatste beetje nectar op. Hij was leeg, en liet zich geil wassen door me. Volgende keer neuken hè, kreunde hij weer. Ik zei dat hij dan wel vertrouwen moest hebben. Ik heb blind vertrouwen in je hoor
groeten van Andre
|
| |
| |
| Posted by: Johan Smeurs | 9/18/2008 |
CARNIVAL DE VENICE
Als ik mij iets had aangetrokken van alle goedbedoelde raadgevingen die ik de laatste tijd heb gekregen, was ik nooit in Venetië geweest.
{{"De Italianen zijn allemaal maffioso. Onbetrouwbaar en oneerlijk. Venetië stinkt en is overlopen. Het eten is overal slecht en vreselijk duur. Ga niets drinken op het San Marco plein, daar betaal je 3x teveel. Ga niet in die kleine achterafstraatjes, daar wordt je gegarandeerd overvallen. Wees op je hoede voor zakkenrollers. Het is er erg vermoeiend."}} Toch ben ik gegaan. Een vierdaagse stedentrip met het vliegtuig. Hotel 'Atlanta' op het eiland Lido. Logies en ontbijt. Per boot (Vaparetto) was ik in 10 minuten in het hart van Venetië op het San Marco plein, waar ik onmiddellijk na aankomt naar toe ben gegaan. Het was snikheet, dus dorstig weer. "Ga niets drinken op het San Marco plein, daar betaal je 3x teveel" was de eerste raadgeving die ik in de lucht sloeg. Ik was tenslotte niet naar Venetië gekomen om mij in achteraf straatjes te verstoppen. Op drie terrassen van het 'Piazza San Marco' speelde een orkest. Ik liep er eens langs om te luisteren welk orkest mij het beste beviel. Uiteindelijk was het niet het orkest die de doorslag gaf, maar een cameriere. Ik had de ober niet gezien, maar hij mij wel. Niet dat hij in mijn persoon was geïnteresseerd, maar wél in mijn klandizie. Hij bekeek mij van top tot teen en was kennelijk niet zo tevreden over mijn outfit. Ik droeg een strakke gescheurde jeans. Afgedragen basketbalschoenen en een mouwloos T-shirtje met opschrift: "Love." Heel even twijfelde hij of ik wel tussen zijn chic publiek paste, maar met de instelling "iedere klant is er één" vroeg hij uiteindelijk: "Komt U bij ons op het terras Signore?" Verbluft zei ik "si" en liet mij door hem naar een leeg tafeltje voeren. "Verbluft?" zul je vragen. "Ja, totaal verbluft was ik door de schoonheid van die jonge ober. Zo, had ik mij altijd een echte Italiaan voorgesteld. Middengroot, slank, donkere haren en ogen. Maar vooral knap, knap, knap. Net als de rest van het publiek was hij tot in de puntjes verzorgd. Hij droeg een zwarte patalon en een wit kelnersjasje met opstaand kraagje. Zijn zwarte haren werden met veel gel in het gareel gehouden. Het was als een plaatje uit een advertentie voor campari en dat bestelde ik dan ook. "Met water en ijs Signore? vroeg hij vriendelijk. "Ja graag" antwoordde ik. Als hij had gevraagd: "Met bleekwater en arsenicum Signore?" had ik waarschijnlijk ook nog "ja" gezegd. "Mensen, wat een jongen. Hier ga ik nooit meer vandaan" dacht ik en nestelde mij gemoedelijk in de rotan stoel. Mijn ogen volgen de jonge ober overal en ik was steeds een beetje jaloers als hij te lang met een klant bleef staan praten. Zeker als het een mannelijke klant was. Om met hem een beetje meer contact te krijgen, bestelde ik de één na de andere campari en probeerde hem dan zolang mogelijk aan de praat te houden. Hij sprak vloeiend Engels, wat een gesprek wel gemakkelijker maakte, maar hij had het te druk om zich lang met mij bezig te houden. Als een balletdanser laveerde hij tussen de tafeltjes door. Af en toe gaf een klant hem een briefje, die hij dan meteen aan het orkest overhandigde. Het waren aanvragen voor verzoeknummers, want steeds na het ontvangen van zo'n briefje kondigde de orkestleider aan: "We spelen nu op verzoek van (dan volgde een naam van de aanvrager) de volgende melodie." Om na vier campari's nog niet te hoeven vertrekken, leek mij dat een goede mannier om nog een beetje langer op het terras te blijven zitten. Maar wat voor lied zou ik vragen? Ik had helemaal geen verstand van dat genre. Ik ben maar een gewone Noord-Brabantse jongen uit Aarle Rixel, die alleen maar van Nederlandse muziek houdt. Mijn lievelingsplaten zijn o.a. "Mien waar is mijn feestneus" van Toon Hermans. "Bij ons staat op de keukendeur" van de twee Pinten en "Prikkebeen' van Bob Vrieling. Dat waren dé hits bij ons tijdens het carnaval, maar daar hebben ze in Venetië natuurlijk nooit van gehoord. Opeens dacht ik, "carnaval?" Ik had ooit wel een gehoord van het nummer, 'Carnaval van Venetië' maar wist totaal niet hoe het klonk. Het was echter het proberen waard. Snel krabbelde ik het gewenste nummer op een servetje en gaf het aan de ober. Hij vroeg om er ook mijn naam en land erbij te vermelden. Nadat ik dat had gedaan bleef hij nog naast mijn tafeltje staan wachtten, Niet begrijpend keek ik hem aan en met zijn mooiste glimlach vroeg hij: "Soldi?" Tot mijn schrik begreep ik dat er voor een verzoeknummer betaald moest worden en drukte hem snel tien euro in de hand. Even later kondigde de orkestleider aan: "Siamo giocare su richiesta di Sinore Johan Smeurs da Olanda, Carnevale Di Venezia." "Zo", dacht ik, "nu kent die mooie ober mijn naam en weet waar ik vandaan kom." Toen het orkest mijn verzoeknummer begon te spelen, herkende ik het meteen als een deuntje wat ik al in de kleuterklas had geleerd. Wij zongen:
Mijn hoed die heeft drie deuken
Drie deuken heeft mijn hoed
En heeft hij niet drie deuken
Dan is het niet mijn hoed.
Ik luisterde maar half naar de muziek. Het was het niet mijn stijl, maar het verlengde mijn tijd op het terras. Gelukkig duurde het stuk vrij lang, zodat ik nog een poosje naar de mooie ober kon kijken. Tijdens het muziekstuk liet de cameriere iets op de grond vallen. Toen hij het opraapte, kreeg ik het volle zicht op zijn strak kontje. Tjonge, wat was dat sexy. Direct zong zacht ik een variatie op de kindertekst.
Mijn lul die wil jou neuken
Jou neuken wil mijn lul
En wil hij jou niet neuken
Dan is het niet mijn lul.
Na zeven minuten was de melodie ten einde en werd het tijd dat ik ging vertrekken. Het knappe obertje moest ik helaas verlaten. Ik had al bijna twee uur op het terras gezeten en kon niets meer bedenken om mijn verblijf nog langer te rekken. Toen ik met de ober afrekende vroeg ik hem: "Waar kan ik vanavond het beste gaan eten?" Zijn antwoord was nog al verrassend. "U moet gaan waar de Venetianen zelf gaan eten" en meteen gaf hij mij een routebeschrijving naar een afgelegen straatje. Ik begreep er geen jota van en vroeg hoopvol: "Heb je zin met mij mee te gaan?" (De campari had zijn uitwerking niet gemist en bezorgde mij een brutaliteit die ik normaal niet had.) Tot mijn verbazing en vreugde nam hij de uitnodiging aan. We spraken af: "Negen uur op de Rialtobrug." Ik ging terug naar het hotel om mij te verkleden. Ik kon toch niet in een gescheurde Jeans met die keurig geklede jongen naar een restaurant gaan? Gekleed in een wit linnen kostuum, compleet met overhemd en stropdas, stond ik om half negen boven op de Rialtobrug te wachtten. Je kon er nog steeds over de koppen lopen. Ik keek uit naar een knappe, goedgeklede jongeman. Het werd negen uur, half tien, tien uur en nog steeds geen spoor van mijn 'nuovo amico.' "De Italianen zijn allemaal maffioso. Onbetrouwbaar en oneerlijk" was één van de raadgevingen die ik in Holland had gekregen en ik begon het te geloven. Juist toen ik teleurgesteld de brug wilde afdalen, werd er op mijn rug getikt en keek ik in de bruine ogen van mijn date. "Scusa mi Amigo' ik loop je al een uur te zoeken" zei hij met een verontschuldigende stem. "Ik jou ook" antwoordde ik en alsof wij het hadden ingestudeerd riepen we in koor: "Ik had niet verwacht, dat je zó gekleed zou zijn."
Zowel die jongen als ik hadden en totale metamorfose ondergaan. Terwijl ik in een chic kostuum stond, had hij zijn nette kleding verruild voor een versleten jeans, basketbalschoenen en een mouwloos T-shirtje met opschrift: "Amore." Terwijl wij elkaar sprakeloos stonden aan te staren riepen we wèèr gelijktijdig: "Ik heb dit aangetrokken, zodat ik beter bij jou zou passen." Proestend van het lachen vielen we elkaar in de armen. Ondanks die duizenden toeristen in Venetië, waren we op dát moment even helemaal alleen op de wereld. "Venire" zei de jongen en trok mij aan de hand één van de vele souvenirwinkeltjes binnen. Na even met de eigenaar te hebben gesproken duwde hij mij in een kleine opslagruimte achter de zaak en kreeg ik de langste, warmste en innigste tongzoen van mijn leven. Zo afstandelijk hij als ober was geweest, zo innig was hij privé. Zijn handen en tong waren overal en zijn sperma spoot even later rijkelijk over mij en de opgeslagen souvenirs. Onderweg naar het restaurant werden de straatjes steeds smaller, eenzamer en donkerder. Wat ze mij in Holland niets over het vurige karakter van de Italianen verteld, maar daar kwam ik zelf wel achter. Op ieder donker plekje begon hij weer te vrijen en ging niet eerder verder, voor ik weer zijn sperma had geslikt. Toen we in het ristorante aankwamen, had ik totaal geen honger meer. Ik al meer dan genoeg "pasta" gegeten.
Toen ik doodmoe, maar gelukkig met de nachtboot naar mijn hotel vertrok zei hij: "Il mio nome, 'Lorenzo di Tavalli'. A domani" En terwijl de Vaparetto langzaam vertrok riep hij nog: "Ti amo mi Amigo."
Toen ik de volgende middag weer op het terras van de Piazza San Marco ging zitten, bracht Lorenzo mij onmiddellijk een campari met ijs en water. Op een servetje had hij geschreven: "Ti amo mi Amore." Even later kondigde de orkestleider aan: "Lorenzo come un dono di Johan, ora giochiamo, Carnevale Di Venezia" (als cadeau van Lorenzo voor Johan, spelen wij nu…) Iedereen was dus al op de hoogte gebracht.
Venetië stinkt? Nee de lucht was vervuld met de geur van Amore. De twee Moren op de eeuwenoude 'Torre dell'Orologio' sloegen in ritme met hun hamers op de klok: "Lo-ren-zo. Lo-ren-zo." De duizenden duiven op het 'Piazza Di San Marcus' kirden, "Roeklorenenzo" Die avond zwierven wij hand in hand door de kleine donkere verlaten straatjes van de Lagunenstad. Als geboren Veneziaan wist Lorenzo overal de weg en hij loodste mij van het éne donkere hoekje naar het andere en overal werd ik geneukt, tot er mèèr vocht tussen mijn billen vloeide als in de 'Canal Grande.' Ik dacht aan de raadgevingen in Holland: "Ga niet in die kleine achterafstraatjes, daar wordt je gegarandeerd overvallen. Wees op je hoede voor zakkenrollers. Het is er erg vermoeiend." Maar dit soort van overvallen in de kleine achterafstraatjes hadden ze beslist niet bedoeld en ook niet deze mannier van 'zakkenrollen.' Vermoeiend was het wèl.
Inmiddels ben ik weer terug in Aarle Rixel. Het klokkengietersdorp van Nederland. Steeds als ze in de fabriek een klok uittesten hoor ik "Lo-ren- zo. Lo-ren-zo." Mijn muziekkeuze is ook totaal veranderd. In plaats van de carnavalschlagers van Toon Hermans, De twee Pinten en Bob Vrieling, luister ik nu naar "CARNIVAL DE VENICE"
Het volgende carnaval vier ik in Venetië, samen met 'Lorenzo di Tavalli.'
Johan Smeurs
|
| |
| |
| Posted by: Een Brusselse student | 9/11/2008 |
Yalnis nukken
Wanneer je de bovenstaande twee woorden niet begrijpt, is dat geen schande hoor. Ik zelf heb er ook lang over gedaan eer ik de betekenis er van doorhad. Toen ik in Brussel kwam studeren, ging ik tussen de middag altijd bij mijn tante Maria eten. Ze woonde in een piepklein, maar gezellig rijtjeshuisje in de 'Coenraetstraat. Een volkswijk tegenover het Zuidstation. Tante Maria klaagde steen en been over de verloedering van haar buurt. Er kwamen steeds meer Allochtonen wonen. Niet dat ze iets op die mensen tegen had, maar ze kon niet met ze praten. Vroeger kletste ze urenlang met mensen uit de buurt, maar dat ging nu niet meer en langzaam begon ze te vereenzamen. Negen van de tien mensen op straat waren buitenlanders. Veel mannen liepen gekleed in lange jurken, (zoals zij dat noemde) en de meeste vrouwen droegen hoofddoeken of waren geheel gesluierd. Er kwamen Marokkaanse, Turkse, Indische en Chinesche winkeltjes. Café-tjes, waar alleen mannen koffie en thee kwamen drinken en onbekende spelletjes speelden. Ondanks het geklaag van mijn tante, vond ik het wel gezellig. "Net het buitenland" zei ik dan, maar daar moest zij niets van weten.
Inmiddels woon ik zelf in de Coenraetstraat. Tante Maria is overleden en heeft mij het huisje nagelaten. Ik heb me bij de situatie aangepast en doe mijn boodschappen in de buitenlandse winkeltjes. Toch blijft het ook voor mij moeilijk om contact met die vreemdelingen te krijgen. Vriendelijk zijn ze genoeg, maar ze doen geen enkele moeite om onze taal te spreken. Het blijft een Babylonische spraakverwarring. In het huis naast mij hokken vier Turkse mannen samen. Hun vrouwen zijn nog in Turkije en zullen later nakomen. Niet dat ze mij dat zelf hebben verteld, maar ik hoor wel eens wat in de winkels. Met de vier mannen heb ik nog geen enkel woord gewisseld. Geprobeerd heb ik het wel, maar toen bleek dat ze enkel Turks spraken, heb ik mijn pogingen gestaakt en verder geen contact met hen gezocht. Trouwens als gay, zijn ze voor mij totaal oninteressant. Alle vier zijn ze klein, dik, lelijk en oud. Ik schatte ze op ongeveer 40 jaar. (Ik ben 24) Dan wonen er wel andere Allochtone jongens in de buurt. Jonge jongens, de één nog mooier en sexiër dan de ander, maar met hen kreeg ik al evenmin contact. Ze waren altijd in kleine groepjes en vergaapten zich aan iedere vrouw. Als het dan ook nog een Belgische was, riepen ze allerlei vulgaire dingen naar haar. Gelukkig deden ze dat in hun eigen taal zodat niemand het verstond, maar de bijbehorende gebaren spraken boekdelen. Nee, voor een gay is er in de Coenraetstraat niets te halen.
Op een avond zat ik rustig T.V. te kijken, toen er aan de deur werd gebeld. Ik verwachtte geen bezoek en opende nieuwsgierig de deur. Op de stoep stond een man die ik meteen herkende als één van mijn vier Turkse buurmannen. Zonder een woord te zeggen, duwde hij mij een leeg koffiekopje in de handen. Het was het klassieke gebaar van iemand die een kopje suiker komt lenen en zo begreep ik het ook. Ik vroeg de man binnen te komen, wat hij meteen begreep. Ik bood hem een stoel aan en begaf mij naar de keuken om suiker te halen. Toen ik terugkwam, stond de man naar mijn schilderijen en foto's aan de muur te kijken. Aan die collectie kan zelfs een blinde zien dat hier een homo woont. Allemaal naakte mannen en ook nog een blote Davidbeeld in de hoek. Ik keek eens naar het gezicht van mijn buurman, maar zag geen enkele reactie. Wel zag ik dat hij de lelijkste van de vier Turken was. Een onverzorgd ringbaardje dat zijn onderkin nauwelijks kon verbergen. Op zijn hoofd droeg hij een potske (ijsmutsje.) Een groezelig T-shirt en een vèèl te wijde jeans verhulden zijn dikke, gedrongen lichaam. Toen ik hem het kopje suiker gaf, schudde hij hevig "nee" en liet door gebaren weten dat hij iets anders moest hebben. Omdat ik het niet begreep, nam ik hem mee naar de keuken en toonde mijn voorraad kruiden, maar het gewenste artikel was er niet bij. De Turk wees op een brood en plotseling begreep ik dat hij 'meel' bedoelde. Aangezien ik bijna nooit iets bak, stond het pak meel helemaal boven in de kast. Voorzichtig ging ik op een stoel staan om bij de bovenste plank te kunnen komen. Plotseling voelde ik een hand op mijn kont. In de eerste instantie dacht ik dat de Turk wilde voorkomen dat ik van de stoel zou vallen, maar toen hij in mijn billen begon te knijpen, begreep ik de ware bedoeling. Hij wilde mij neuken, maar daar had ik totaal geen zin in. Toch zeker niet met deze lelijke, dikke, ouwe Turk. Ik probeerde zijn hand weg te duwen, maar hoe meer ik mij verzette, hoe brutaler hij werd. Even dacht ik eraan om de zak meel over zijn lelijke kop te strooien, maar volstond met snel van de stoel te springen en naar de zitkamer te vluchtten. Op de voet gevolgd door mijn hitsige belager. Ik plofte op een stoel om te voorkomen dat hij mij weer bij de kont zou grijpen. De Turk kwam pal voor mij staan en wreef wild over de ontstane bobbel in zijn ruime jeans. "Yalniz Nukken" hijgde hij. Hoewel ik er geen woord van verstond riep ik: "Nee, ik wil niet" wat hij op zijn beurt natuurlijk ook niet verstond. De Turk liet zich echter niet zo vlug afschepen. Als een reu die een loopse teef heeft geroken, probeerde hij bij mijn achterkant te komen. Ondertussen blèèf hij roepen: "Yalniz Nukken. Yalniz Nukken." Toen ik halsstarrig bleef tegensputteren, opende hij de knopen van zijn broek en haalde in één ruk zijn lul tevoorschijn. Op dat moment wist ik dat ik had verloren.
Vluchten kon niet meer. Of liever gezegd, wou ik niet meer. Ik heb mij altijd afgevraagd waarom homo's altijd zo gek op grote lullen zijn. Ik ben daarin geen uitzondering, hoewel ik helemaal niets in mijn gleuf kan verdragen. Als iemand er in het vuur van het gevecht per ongeluk een vinger insteekt, gil ik het uit van de pijn en is mijn lust in seks meteen over. Op dat gebied moet ik nog een hoop leren, maar ik denk niet dat het ooit zover zal komen. Nu zat ik apathisch naar die gigantische Turkse lul te staren. Een siddering ging door mijn lichaam bij het idee dat een dergelijk joekel mij wilde neuken. Ik zou compleet uiteen worden gescheurd en nooit meer kunnen zitten. De Turk zwaaide het besneden monster voor mijn gezicht heen en weer. Zijn hand was te klein om het gevaarte geheel te omklemmen en het was nog maar half in vorm. "Pijpen" dacht ik en liet mij meteen op mijn knieën vallen. De Turk sprong meteen achteruit, zodat ik niet eens de kans kreeg om het ding vast te pakken. "Yalniz Nukken" riep hij verschrikt, alsof hij bang was dat ik hem eraf zou bijten. "Yalniz Nukken." Door mijn geknielde houding zag hij zijn kans schoon mijn achterkant vast te grijpen en duwde zijn lul ertegen. Ik probeerde mij los te rukken, maar de kleine Turk was vele malen sterker. Als in een houtgreep bij het Judo drukte hij mij op de grond, trok mijn broek omlaag en probeerde zijn inmiddels keiharde lul in mijn reet te duwen. Mijn enige verweermiddel dat er voor mij overbleef, was luid schreeuwen, maar door een Turkse hand op mijn mond werd die kreet in de kiem gesmoord. Na een paar minuten tegenstand moest ik mij overgeven en bleef dodelijk vermoeid liggen. Dat was hét moment waarop de Turk had gewacht. Tot op heden begrijp ik nog steeds niet hoe hij zijn buitenmodel genotstaaf zo snel in mijn maagdelijk kontje kon boren. Tot mijn grote verbazing bleef de pijn uit. Ik opende mijn billen, zodat hij zijn Turkse furie er tot de laatste millimeter in kon rammen. Juist toen ik er voor de 100% van wilde gaan genieten, was alles alweer voorbij. Méér dan 10 wilde stoten had hij niet nodig om mij vol te spuiten. De daarop volgende handelingen gingen razendsnel. Met een ruk trok hij zijn verzadigde lul uit mijn reet en stopte het handeltje vliegensvlug weer in zijn broek. Van schoonmaken was geen sprake met het gevolg, dat een gedeelte van het sperma een natte plek ik zijn broek veroorzaakte. Hij graaide de zak meel van tafel en rende naar buiten. Ik lag nog steeds op de grond lag na te hijgen, toen de Turk mijn huisdeur achter zich dichtsmeet.
De volgende dag kon ik mij niet op mijn studie concentreren. Steeds moest ik aan die geile Buurman denken en het gemak waarmee hij die enorme brok Turks-fruit in mijn maagdelijk kontje had gekregen. Het moet mijn onderbewust verlangen zijn geweest, ooit door zo'n grote penis te worden geneukt, dat ik mijn reet zich als vanzelf had geopend. Het was in ieder geval voor herhaling vatbaar. Waar ik ook niet uitkwam was: "Yalniz Nukken" en besloot uiteindelijk dat het zijn naam was. "Yalniz Nukken." Toen ik na college thuiskwam, stond mijn buurman voor zijn deur met een andere Turk te praten. Terwijl ik mijn fiets in de gang zette, stak ik mijn hand naar hem op en groette vriendelijk met "Dag meneer Yalniz Nukken." Meteen voelde ik dat ik iets verkeerds had gezegd, want mijn buurman keek mij verschikt aan. Toen ik even later vanuit mijn woonkamer door het raam naar buiten keek, waren de twee Turken in een luidruchtig gesprek verwikkeld, terwijl mijn buurman steeds in de richting van mijn voordeur wees. Even later belden ze aan en toen ik de deur had geopend wees mijn buurman op zichzelf. "Sugri" zei hij en terwijl hij op de andere Turk wees: "Maheb". Mijn buurman heette dus "Sugri" en die ander "Maheb". Maar wat betekent dan in Godsnaam "Yalniz Nukken?" Sugri duwde mij opzij en de twee Turken liepen naar binnen.
Zonder nadere verklaring haalde Sugri meteen zijn lul uit de jeans en riep: "Yalniz Nukken". Maheb volgde meteen zijn voorbeeld. Bij hem kwamen ook zijn kloten mee. Een grote behaarde zak met twee testikels zo groot als golfballen. Beide Turken waren gereed voor de aanval. En aanvallen deden ze. Net zoals de vorige dag, trok Sugri mijn broek omlaag en vijf minuten later voelde ik zijn sperma in mijn reet spuiten, met een straal waarmee de brandweer gemakkelijk een brand zou kunnen blussen. Meteen was hij weer verdwenen en liet mij over aan de seksuele driften van Maheb. De lul van die Turk was van en menselijker afmeting evenals zijn mannier van neuken. Hij nam er zijn tijd voor en presteerde het zelfs, mij nog een tweede keer te bevruchtten. In één ding verschilde hij echter niet met Sugri. Ook hem mocht ik niet pijpen of zelfs maar aanraken. Ondanks dat hij een beetje meer Nederlands sprak, riep ook hij steeds weer: Yalniz Nukken"
Toen hij wilde vertrekken vroeg ik: "Wat betekend eigenlijk Yalniz Nukken?" Het antwoord kwam een beetje beschaamd. "Yalniz" is het Turkse woord voor, "slechts, alleen, louter." Met dit antwoord was ik maar half tevreden en vroeg: "En wat betekend Nukken?" Maheb haalde de schouders op en antwoordde: "Dat woord heb ik van Sugri overgenomen. Het is een Nederlands woord, maar hij spreekt het verkeerd uit." Het betekend "Neuken"
Ik dus eindelijk de betekenis van "Yalniz Nukken" Hij wilde daarmee zeggen: "Ik wil alleen maar neuken en verder niets." En dàt doen we nog steeds.
Een Brusselse student.
|
| |
| |
| Posted by: Een journalist | 9/4/2008 |
NOODLANDING
De Boeing 747.Vluchtnummer LH 1404 van Lufthansa was van het 'Beijing International Airport opgestegen. Op het kleine tv-schermpje zag ik, dat de vlucht naar Berlijn 11uur en 19 minuten zou duren. Ik zette mijn stoel in de slaapstand en gaf de stewardess opdracht mij te laten slapen tot de landing. Ik had veel slaap in te halen.
Na enige uren rustig te hebben geslapen, werd ik wakker door het hevige schudden van het toestel. "Turbulentie" zei mijn buurman. "Dat gaat straks wel weer over." Maar het trillen bleef duren. De lampjes "fasten seatbelts" sprongen aan en een uur later deelde de gezagvoerder mede: "Dames en heren, we maken een kleine tussenstop in Athene." Toen ik vroeg wat er aan de hand was, kreeg ik een vaag antwoord van "bevoorrading" Eerst toen we veilig op de grond stonden, bleek het om een noodlanding te gaan wegens motorstoring. De (kleine) tussenstop, zou twee nachten duren. De passagiers werden in hotels ondergebracht. Daar ik een 'first-class' passagier was, ging ik naar het 5 sterren 'Airport Garden Hotel' met uitzicht op de Acropolis, maar voor toeristische dingen had ik totaal geen belangstelling. "Twee dagen slapen" dacht ik.
Drie weken had ik als sportredacteur van de 'Berliner Zeitung' bij de olympische spelen in Peking gewerkt. Het was een drukke en vermoeiende periode geweest. Eerst was daar de jetlek en dan het dagelijkse vroege opstaan en de slapeloze nachten. (Dat laatste had ik geheel aan mijzelf te danken.)
Toen ik op zondag 3/8 naar China vloog, maakte ik in het vliegtuig kennis met de first-class steward "Johannis Hauer." Het klikte meteen tussen ons en het was een verrassing toen ik hem later terug zag in de lobby van hetzelfde hotel in Peking. Ook de crew van Lufthansa was daar ondergebracht. Meteen nodigde ik hem uit met mij te dineren, maar de strenge voorschriften van zijn vliegmaatschappij verboden dat. Wat ze hem echter niet konden verbieden, was een stiekem nachtelijk bezoekje aan mijn kamer. Dat ik 15 jaar ouder ben stoorde hem niet. Integendeel, hij versierde mij. Tijdens de spelen vloog hij heen en weer tussen Peking en Berlijn en bleef om de drie dagen een nacht in het hotel. In die nachten neukten we alsof het een olympische sport was. Alle disciplines werden uitgevoerd. Tijdens onze 'slotceremonie' heb ik Johannis persoonlijk uitgeroepen tot olympisch (seks) kampioen.
In Athene woonde ik weer met de crew van Lufthansa in hetzelfde hotel, maar deze keer was Johannis er niet bij. Op die vlucht waren enkel stewardessen en daar had ik totaal geen interesse in. Ik nam mij voor om die twee dagen lekker te gaan eten en eens flink uit te rusten. Het homofile leven in Athene, kon mij gestolen worden. Maar ja, het bloed kruipt…..
Nadat ik die nacht goed had geslapen was ik alweer uitgerust en begon het jagersbloed weer door mijn aderen te stromen. Op de laptop zocht naar een homo ontmoetingsplaats in Athene en die was er. Boven bij de Acropolis zou een Stoa (zuilengang) zijn waar homo's elkaar opzochten. Om er als een echte toerist uit te zien, kocht ik de volgende dag een rugzak en kleedde mij in korte broek en T-shirt. Per taxi liet ik mij naar de Acropolis brengen. Honderden toeristen werden met bussen aangevoerd en bemoeilijkten mijn zoektocht. Het duurde tot laat in de middag voor ik de juiste plek had gevonden. De meeste bussen waren toen alweer vertrokken en was het rustig tussen de eeuwenoude muren. Opeens zag ik een jongen lopen op een typische gay-mannier. Dat wil dus zeggen: net doen of je in de toeristische dingen bent geïnteresseerd, maar intussen alleen maar oog hebbende voor andere mannen. Er liepen een stuk of tien jongens en mannen van verschillende leeftijden. Aan de meeste was duidelijk te zien dat ze toeristen waren, op zoek naar een avontuurtje. Ik zocht echter geen toerist, maar had mijn zinnen gezet op een echte Griek. Ik was nog nooit in Griekenland geweest en nu ik er was, wilde ik daarvan profiteren. De Grieken hebben van oudsher een reputatie op homoseksueel gebied en dat wilde ik wel eens uitproberen. Plotseling stond ik oog in oog met een jongen die mijn voorstelling van een Griekse man volledig beantwoordde. Ongeveer 25 jaar jong. Groot, slank en atletisch gebouwd. Hij droeg een korte witte short en basketbalschoenen. Zijn ontbloot bovenlichaam was door de zon gebruind. Gitzwarte schouderlange krullen en donkere ogen gaven hem het uiterlijk van een jonge Griekse God. Om het plaatje compleet te maken, stond hij tussen twee oude Parthenon zuilen in. Tien minuten later zaten we te praten (in het Engels) op een steen, waarop misschien in 432 v Chr.de architecten Ictinus en Callicrates met hun bouwplannen hadden gezeten. Hij bleek inderdaad een echte Griek te zijn. Hij heette: "Rafakis" (ook al zo lekker Grieks klinkend) en woonde de oude volkswijk 'Plaka' niet ver van de Acropolis. In gedachten zag ik mij al met Rafakis in een klein wit huisje op een groot bed liggen. In mijn hotel was het immers onmogelijk iemand langs de portier en de receptie binnen te smokkelen. Maar mijn Griekse droom werd wreed verstoord door de mededeling van Rafakis: "Ik woon nog bij mijn ouders."
Langzaam verschenen maan en sterren boven Athene. Verliefd lagen wij tussen de ruïnes van het antieke Acropolis te vrijen. Een zacht briesje zorgde voor de juiste afkoeling van onze naakte oververhitte lichamen. Alleen de zoete klanken van een Bouzouki ontbraken nog aan het Hellas sprookje. "Zo moeten de oude Grieken binnen muren van het toen pasgebouwde Acropolis de liefde hebben bedreven met de vele lustboys" dacht ik romantisch. Juist op het moment dat ik mijn lul in de gleuf van mijn Griekse verovering wilde stoten, klonk uit de duisternis een stem die zei: "Kijk, kijk. De geschiedenis herhaalt zich" en gelijkertijd verscheen er een politieagent. In het maanlicht zag hij er angstaanjagend uit. Temeer daar hij dreigend een gummiknuppel in de hand hield. Verschrikt greep ik naar mijn kleren, maar Rafakis zei doodkalm: "Hallo brigadier Krapos." En tegen mij fluisterde hij snel: "Als wij alles doen wat hij wil, krijgen we geen problemen." Vijf minuten later maakte ik kennis met de gummiknuppel van Krapos. En als ik zeg "gummiknuppel", bedoel ik "gummiknuppel." De politieman was gay, maar bleek nogal sadistisch ingesteld te zijn en had er plezier in om met zijn gummistok in onze reten te boren. "Doe wat hij wil" fluisterde Rafakis nog eens, "anders gooit hij ons in de gevangenis." (Over machtsmisbruik gesproken.) In de wetenschap dat de Griekse gevangenissen geen kattenpis zijn, liet ik het volgende uur de sadistische Krapos zijn gang gaan. Het begon met de gummiknuppel, daarna een boomtak. Vervolgens werden wij met handboeien aan elkaar vastgeklonken en meerdere keren door hem geneukt. Dat laatste was nog het allerergste van alles. Behalve dat zijn lul langer en dikker dan de voorafgaande foltermaterialen was, doopte hij hem eerst in het zand, waardoor het aanvoelde als grof schuurpapier. Ondertussen beet en zoog hij als een wilde in onze nekken, zodat er pijnlijke blauwe plekken ontstonden.
Toen hij eindelijk was vertrokken, waren Rafakis en ik totaal kapotgeneukt. Zonder zelf klaar te zijn gekomen namen we afscheid van elkaar.
De volgende dag landde ik op flughafen 'Tempelhof' in Berlijn. Daar vond ik Johannis Hauer weer terug en werd het een noodlanding in mijn appartement.
Een journalist |
| |
| |
| Posted by: DIE GOZER GING PISSEN !!! | 8/28/2008 |
ZIEN PLASSEN
Ik lag op die rustige dag in het grote zwembad en zag lekkere jongens voorbij zwemmen. Ik was niet geil, maar ben wel altijd in voor een geil avontuurtje en keek dan ook met meer dan gemiddelde belangstelling naar de jongens. Een had mijn speciale aandacht en wel omdat hij roodharig was en zeker niet alleen daarom. Ook zijn bleke huid was geil om te zien, maar hij droeg een zwarte zwembroek en daarin hing nogal wat gereedschap. Hij liep langs me naar het toilet en ik volgde hem. Moeiteloos hing hij zijn flinke pik uit de slip en plaste. Ik vind het wel spannend om jongens te zien pissen, maar dit was helemaal super! Zijn schaamhaar was diep rood en daarom was ik het liefst gelijk op hem gedoken. Hij klopte af en ik zag zijn mooie bleke voorhuid over de glanzende kop schuiven. Je bent mooi, probeerde ik te zeggen met een droge keel. Hij lachte en borg zijn gereedschap weer op. Ik hing even daarna weer verveeld in het warme water toen hij naast me kwam zitten. U valt wel op rood hè? Ik knikte, ja sorry, lachte ik. Geeft niet, ik val weer op oudere mannen, zo hebben we allemaal wat. Lachte hij terug. Ik voelde me warm worden. Zacht pakte hij mijn hand en fluisterde in mijn oor dat die pik ook stijf kon worden, als er maar lekker mee gespeeld werd. Mijn hand werd achter zijn zwembroek geleid en ik voelde de warme staaf groeien in mijn hand. Lekker ding, hijgde ik. Lekker, en je hebt hem nog niet eens geproefd! Kirde hij. Kom op, ik ga toch weg. Ik stond op en als een willoze man volgde ik hem. Met de kleding uit het kastje liepen we een ruime kleedkamer in en sloot ik de deurtjes.
Hij droogde zich normaal af en liet toen zijn slip zakken. Kreunend keek ik naar die geile pik die zwaar op de gladde bleke zak hing. Machtig stuk heb je, gromde ik. Hij lachte en zei dat hij het liefst genomen werd. Maar eerst even zuigen kan toch geen kwaad? Lachte ik zachtjes pratend. Hij schudde zijn hoofdje. Als je belooft me te neuken. Uiteraard stemde ik ermee in. Hij keek me aan, en zachtjes voelde hij mijn hand om de flinke dikke paal. Zuchtend trok ik aan zijn stevige staaf en boog me naar dat lekkers. Een enorm lang lid had hij, van een forse omvang ook. Zuigend liet ik hem genieten en zo kreunde hij dat hij ging spuiten. Ik ving het zaad op en spuugde het op een stukje handdoek. Lekker sap heb je knul, hijgde ik. Oh, knul hè? Nou ik ben al 19 hoor, zei hij stoer en trots. Lekker hoor, en je wilt mij in je kont voelen? Als je genoeg in je slip hebt voor me, zei hij verlangend. Ik droogde me met een andere handdoek af. Zuchtend keek hij naar mijn harde dikke pik en zei dat deze perfect zou zijn. Kreunend trok hij mijn vette paal af. Spuit maar niet, bewaar het maar voor later, hijgde hij. Hij is wel lekker, hijgde hij. Zuchtend liet ik de zachte hand mijn pik en zak betasten. We droogden elkaar af, en liepen samen het zwembad uit. Jaloers nagestaard door de badmeester. Hij volgens mij ook wel met de knul willen geilen. Daar reden we naar zijn huis, dat ik op zijn aanwijzing snel vond. Hij woonde samen met een oudere man en het huis was zeer smaakvol ingericht.~ In de douche stonden we even later naakt en hij zoog mijn gewassen pik af. Heerlijk geil, kreunde ik, ga door! Ik wil je in mijn kutje voelen, hijgde hij. Spoel je kutje dan maar dan ga ik even weg. Zo gebeurd, ik was vanochtend al gespoeld joh, zei hij amicaal. Dat had ik moeten weten, dan had ik je in het hokje al geneukt! Ik keek hoe hij zich waste op het bidet en daarna liep hij een grote kamer in. Daar stond een oud groot bed. Welkom in onze speelkamer. Hier ontvangen we onze speelkameraadjes. Het eigen bed is hiernaast. Zuchtend viel ik op bed en hij volgde. Zachtjes streelde ik zijn mooie lijf en kwam weer bij die kanjer aan. Op een nachtkastje stonden een pakje condooms en een fles olie, maar in het laatje lagen speeltjes en een flesje poppers. Die zijn van mijn vriend, zei hij grommend. Zuigend aan die flinke pik wilde ik meer, hij tilde zijn lenige beentjes op en ik zoog zijn trotse paal lekker af. Hijgend kwam hij klaar terwijl ik zijn ster verkende. Een prachtig roze sterretje glom en ik wierp mijn tong erop. Zijn geile lul droop en ik likte hem diep uit. Dat vindt mijn vriend ook zo lekker, hijgde hij. Maar jij kunt het beter!
Ik stond stijf en hij kroop op mijn gejaste leuter, even erna zakte hij helemaal over mijn schacht heen. Geil reed hij zich af, en ik zag zijn ster spannen om mijn staaf. Ik was bijna zover toen er iemand boven kwam. Mijn vriendje, heb je er bezwaar tegen als hij mee doet? Als hij dat wil, gromde ik. De man die binnenkwam kende ik als Ben. Hij zat vroeger bij mij op school en dus was het ijs snel gebroken. Vroeger was je al geil op kontjes, lachte Ben. Ja, dat klopt alleen heb ik jouw kontje nooit gehad! Dan is dit je kans, lachte hij. Even wassen; ik ben zo terug. Draaiend met zijn mooie billen naast me maakte hij me geil. Heb je nog wat aan de voorkant hangen voor me, hijgde ik geil. Alsof jij dat niet weet, kreunde hij en ik zag die geile kleine paal weer terug. Zuchtend zoog ik hem en voelde het geile sletje van mijn pik afgaan. Slurpend kwam hij klaar en de jongen lag op een andere manier voor me klaar. Ik neukte hem weer lekker in zijn kutje en kreeg zijn zaad niet lang erna op mijn lijf. Kermend spoot hij zonder zijn pik aan te raken! Is hij niet hemels, gromde zijn vriend. Ik neuk hem ook wel eens, maar jij vult hem beter, lachte hij. De jongen bleek geil te zijn op orale seks en dus lagen we snel elkaar te pijpen. In 3hoeks houding op bed zogen we elkaar en ik had de paal van de geile knul in mijn mond. Ze draaiden en ik mocht nu het kleine harde lid van Ben zuigen. Zuchtend zei de knaap dat ik lekker mocht naaien, hij wilde veel mannen zaad in zijn kut hebben! Genietend neukte ik hem staand en hij lag geknield op bed en zoog de paal van zijn vriend. Spuitend en kermend vulde ik hem en zijn vriend spoot lekker over zijn gezicht. Samen in bad keken we lekker naar elkaar. We zogen en likten Ben samen af en ik mocht nog eens flink aan de grote witte pik van zijn vriend zuigen. Toen was het over, en op herhaling hoefde ik niet te rekenen want de rode slet geilde op one night stands. Hij vond het super om mannen te verleiden met zijn lijf en rode haar. Ik zoek nu al een tijdje naar een zelfde roodharige knul. Leeftijd niet belangrijk als hij maar rood geil en schoon is!
Groeten van Andre
|
| |
| |
| Posted by: Een boerenjongen | 8/28/2008 |
BOERENJONGENS
Voor de duidelijkheid zal ik eerst de plaats van handeling beschrijven. Ik ben eigenaar van een varkenskwekerij op het Groningse platteland met 200 varkens. Dat zijn allemaal zeugen (vrouwtjes) die, als ze volwassen zijn, 1x mogen werpen (bevallen) en dan naar de veemarkt gaan. Iedere zeug werpt ongeveer 8 à 9 biggen waarvan de helft mannetjes.(beren) Die mannetjes gaan na een paar weken naar een andere kwekerij, waar ze voor de slacht worden vetgemest. De vrouwtjesbiggen vormen dan de nieuwe generatie. Geen enkele zeug krijgt jongen zonder dat er een beer aan te pas komt en dat gaat zo; De vrouwtjes lopen vrij rond in een grote stal of op een wei met modderpoelen. Ik heb slechts één beer (om inteelt te voorkomen) en die wordt 1x per dag tussen de vrouwtjes losgelaten. Hij besnuffeld dan alle vrouwtjes en als er één drachtig is, laat hij dat duidelijk merken. Ik druk dan vlug een klodder afwasbare verf op haar rug en drijf haar naar een kooi. Een kooi is een van buizen gemaakte kleine ruimte zonder bovenkant, waarin een varken precies past. Door middel van ijzeren stangen zorg ik ervoor dat de zeug geen kant meer op kan. Dit gebeurt omdat een zeug eeuwig tegenstribbelt en wegloopt als een beer haar wil bespringen. Zo kan de beer ongestoord zijn werk doen. Soms hebben we een paar drachtige zeugen op één dag, zodat de beer hard moet werken. Het is heerlijk om te zien hoe die beesten van de seks genieten. De beer kruipt dicht tegen de achterkant van de zeug aan een stoot met ongeremd geweld zijn kurkentrekkerachtige lul naar binnen, terwijl de zeug met gekromde rug alles in ontvangst neemt. Beide dieren hebben dan het schuim op hun bek staan. Na elke dekbeurt heeft de beer een half uur rust nodig. Mijn beer is een prijsgekroonde neuker met een stamboom. Ik doe het werk op de varkensboerderij niet alleen, maar wordt geholpen door een knecht. Dit is een getrouwde man van 45 jaar. Hij komt uit een Arabisch land en heet Ali (kan niet missen) Hij is oersterk. Het optillen van een strobaal is voor hem een peulenschilletje. Ik zou niet graag ruzie met hem krijgen. Ali is een echte goede hulp en weet van aanpakken. Het is een echte Arabier. Als hij staat te pissen, zwaait er een flink stuk vlees tussen zijn benen heen en weer, die een ferme straal zeik produceert. Ik probeer dan altijd in zijn buurt te zijn en geniet stiekem van het schouwspel.
Elke dinsdag moet ik s'morgens om vier uur opstaan voor de veemarkt. Even later komt Ali mij helpen met het inladen van een aantal zeugen voor de markt. Om vijf uur vertrek ik dan en rij in mijn auto achter de veewagen aan naar de stad. Ali blijft op het bedrijf
Het was op een troosteloze trieste en koude dinsdag. Het regende pijpenstelen en dat was niet zo fijn, want de veemarkt wordt in de open lucht gehouden. Meestal blijf ik zo'n hele dag weg. Nadat de varkens zijn verkocht, ga ik de stad nog in om inkopen te doen of om een terrasje, restaurant of een homobar te bezoeken. Bij ons op het platteland zijn geen homobars. Vanwege de kou en de regen, had ik daar vandaag geen zin in. De varkens waren al vlug verkocht en ik reed weer naar huis terug. Ik zette mijn auto in de garage en liep naar de stallen om Ali te zeggen dat ik terug was. De Arabier was echter negens te vinden. Ik ging bij de varkens kijken, maar vond geen knecht. Ik liep naar de ruimte waar de "neukkooi" stond. Dààr was Ali. Hij hoorde mij niet aankomen. Ik bleef ter plekke stokstijf stilstaan en keek verwonderd naar het tafereel wat zich voor mijn ogen afspeelde. Ali stond tegen de lege kooi te masturberen. Ik bleef geruisloos staan kijken en kreeg meteen een hevige erectie. Ali was er van overtuigd helemaal alleen te zijn. De adem stokte mij in de keel. Ik had de lul van Ali wel eens vluchtig gezien bij het pissen en dan leek het al zo'n kapitale knaap. Maar wat ik nu zag was echt monsterachtig. Daar stonden zeker 25 centimeter recht vooruit en ook nog van een ongekende omvang. Voordat Ali verder ging, moest hij eerst hoognodig pissen. Hij richtte zijn stijve paal op de kooi en een brede gele straal spoelde over de ijzeren stangen. Toen het pissen was gedaan, schudde met zijn grote handen de laatste druppels van zijn lul en liet hij zich in het stro vallen. Op dat moment werd hij onzichtbaar voor mij. Ik hoorde Ali luid hijgen. Voorzichtig naderde ik de plek waar hij was verdwenen en zag een ongelofelijk geil schouwspel. Door het vrije zicht op de kapitale lul van mijn knecht, was mijn eigen penis bijna niet meer te houden. Nog nooit was hij zo stijf en dik geweest. Ik slaakte een hoorbare zucht. Als door een slang gebeten keek Ali verschrikt in mijn richting. "Baraneek, hoe lang sta je daar al?" vroeg hij verschrikt. "Lang genoeg om van jou te genieten" zei ik opgewonden. De schaamte was op het gezicht van Ali te lezen en angstig riep hij: "Alstublieft baas wees niet boos op Ali. Zeg niets tegen mijn vrouw. Zij wil geen seks meer." Tegelijkertijd probeerde hij zijn gezwollen lul weer in zijn broek te stoppen, maar het ding stond nog steeds te stijf. Ik kwam een stapje dichterbij en zei kalmerend: "Het geeft niet hoor Ali. Ik zal met je meedoen." Het liefst had ik geroepen: "Ik wil dat je mij neukt" maar ik had een beetje angst voor dat enorme apparaat. Ali begon meteen weer als een waanzinnige te trekken. "Stop" riep ik en kleedde mij naakt uit. Ik verwachtte een avontuur, waarvan ik nog niet eens wist hoe het af zou lopen. Één ding wist ik wel, ik wilde eindelijk mijn geile dromen met deze Arabische knecht uit laten komen. Ik hoor je al denken: " Na zoveel jaren op de boerderij met diverse knechten, had je dat toch eerder kunnen doen?" Je moet echter het volgende niet vergeten. Tot mijn dertigste jaar waren mijn ouders de baas op het bedrijf. Toen ik het had overgenomen, was mijn vader de eerste jaren nog elke dag aanwezig. Daarna kwam Ali en hij was getrouwd. Nu ik de vrijheid heb om te doen en te laten wat ik wil, heb het idee dat mijn leven nu pas gaat beginnen. Nu, op mijn 36é.
Toen Ali mijn naakte lichaam zag gooide hij ook de kleren van zich af en plofte op zijn buik weer in het stro. Ik ging op de knieën naast hem zitten en liet mijn handen over de sterk behaarde benen en kont van mijn knecht glijden. Mijn vingers bewerkten zijn kontgaatje. Eerst zachtjes aan de buitenkant en toen een stukje aan de binnenkant. Ik had verwacht dat Ali zou tegenstribbelen, maar hij bleef doodstil liggen en scheen van alles te genieten. Ali kirde genietenden: " Saboer, Saboer". (Goed zo, goed zo), Na enige tijd draaide hij zich om en presenteerde zijn kapitale lul die recht omhoog stond. Ik raapte alle moed bijeen, pakte de Arabische penis beet en wilde hem pijpen, maar mijn mond was te klein. Ali kreunde: "Ik wil je neuken." Hij kwam hijgend en kwijlend op mij liggen en probeerde zijn boomstam in mijn reet te rammen. Waar ik al bang voor was gebeurde. Hij kwam er niet in. Bij zijn eerste poging voelde ik al een snerpende pijn en probeerde onder hem vandaan te komen. Ali trok mij naar de varkenskooi waarin hij mij opsloot, zodat ik geen kant meer op kon. Hij smeerde mijn gleuf vol varkensstront en probeerde wèèr mij te neuken. Ook nu zonder resultaat. Vloekend begon hij over mij heen te pissen. Toen hij daarmee klaar was, ramde hij zijn Arabische heipaal zonder scrupules diep in mijn natgezeikte reet. Ali neukte wild en gilde: "Dit is pas een lul he? Een echte Arabier. Daar geen Hollander aan tippen." Ali kwam klaar en spoot zijn zaad diep in mijn wijd opengebroken pruim. Luid kreunde hij: "Boerenjongens onder elkaar."
Een boerenjongen. |
| |
| |
| Posted by: Een onbekende auteur | 8/28/2008 |
Miserabel,
Nee, dit verhaal heeft niets te maken met het beroemde boek van Victor Hugo. Evenmin met de gelijknamige film of musical. Het speelt zich niet af in en felverlicht decor, maar tussen de donkere coulissen van een grauwe fabriekswijk aan de oevers van de Moldau in 'Praag.' Toch kon dit een scène uit toneelstuk zijn, gespeeld in het theater van het leven. Tussen de vele figuranten bevinden zich twee hoofdfiguren. Zdenek Hradec en Rudolf Janácek
Zdenek Hradec, een 21 jarige student economie. Zoon van een schatrijke fabrieksdirecteur.
Rudolf Janácek, een 45 jarige dakloze clochard.
Zdenek Hradec is in een beschermde omgeving opgegroeid. Woont met zijn ouders en twee oudere broers in een kapitale villa op het 'St Thomas Square.' Het plein bij de 'Prager Burcht.'(Residentie van de president) en had alles wat zijn hartje begeerd. Hij was jong en beeldschoon. Lang en slank. Sportief en kunstzinnig. In zijn vrije tijd speelde hij bij 'Dukla Praag', een gerenommeerde hockeyclub. Als hobby schilderde hij portretten. Zijn 'modellen' waren familieleden, vrienden en kennissen. In de tuin van de villa had hij een eigen atelier. Vanaf zijn 18é reed hij al in een 'Lamborghini'. Desondanks was hij vriendelijk, beleefd en sociaal. Nee, Zdenek Hradec kwam niets tekort.
Rudolf Janácek is een aan lager wal geraakte artiest. In zijn jonge jaren was hij een internationaal gevierde tenor en heeft in alle beroemde concerthuizen ter wereld gezongen. Beroemd is hij geworden door een subliem vertolkte en gezongen rol als 'Rodolfo' in 'La bohème' van Puccini en had voor die cd, goud en platina gekregen. Hij stond bekend als een charmeur en bracht met zijn stem, maar vooral door zijn schoonheid alle vrouwen het hoofd op hol. Zijn grootste aanhang bestond dan ook uit vrouwelijke fans van alle leeftijden. Hij werd uitgenodigd in ambassades, paleizen en kastelen. Verblind door het succes en het vele geld, begon hij grof te gokken en verspeelde alles wat hij bezat. Door alcohol en drugs en verloor ook nog zijn stem en jeugdige schoonheid. Onder de noemer, geen stem, geen schoonheid, geen roem en geen geld, werd hij overal met de nek aangekeken en verdween van het toneel. Hij werd een in zichzelf gekeerde man. Ja, Rudolf Janácek kwam alles tekort.
Het was op een stormachtige avond in oktober dat Zdenek Hradec het fabrieksterrein van zijn vader opreed. De arbeiders hadden juist het werk voor die dag beëindigd en waren naar huis. Een raam op de eerste verdieping was nog verlicht. Daar was het kantoor van zijn vader die nog aan het werk was. Zdenek parkeerde de Lamborghini en stapte uit. Het terrein lag er donker en verlaten bij. Elke keer wanneer hij hier kwam, werd hij overvallen door de grauwe en trieste omgeving en kreeg een melancholische stemming. "Miserabel" huiverde hij, "als ik ooit directeur wordt, laat ik alles in vrolijke kleuren schilderen en plaats overal bloembakken. Een koude wind gierde over de Moldau. Snel rende naar de beschermende ingang. Het was aangenaam warm in de fabriekshal, waar een armzalig peertje voor enige verlichting zorgde. Toen hij de trap wilde opgaan, werd zijn aandacht getrokken door een voorwerp dat in een hoek op de grond lag. Naderbij gekomen zag hij tot zijn verbazing dat het een slapende man was. De man lag met zijn rug naar Zdenek toegekeerd en ondanks de schamelijke verlichting, zag hij meteen dat het een vreemde man was in vuile versleten kleren. De halfafgezakte corduroybroek toonde een gedeelte van zijn achterwerk. Zdenek ging rustig op een bank zitten en keek naar de slapende man. Zijn ogen werden als een magneet naar de halfontblote gleuf getrokken. Het was een goed gevormd strak kontje en meteen zat Zdenek met een erectie. Hij prentte het beeld in zijn gedachten en liep naar de voorzijde van de man. Ondanks dat de man met één arm over het hoofd lag, kon Zdenek wel zien dat het niet zo jong was, maar door de verwilderde haren en onverzorgde baard kon hij er een leeftijd opplakken. Plotseling sloeg de onbekende zijn ogen op. Toen hij Zdenek zag sprong hij overeind en wilde naar buiten rennen, maar de jongen versperde de weg. Op een vriendelijke toon kreeg hij de vreemdeling zover dat hij naast hem op de bank kwam zitten. Zdenek vernam dat de man al een paar nachten in de warme fabriekshal had doorgebracht en nog nooit was betrapt. Op de vragen, wie hij was en waarom hij daar lag, kreeg Zdenek geen antwoord. Op de één of andere mannier kon hij het niet over zijn hart krijgen de man de kou in te sturen en zei hem, dat hij in het vervolg beter in de personeelsruimte kon slapen. Daar stond een stretcher en werd hij niet gestoord. Tegen zijn vader sprak hij met geen woord over de heimelijke logé.
Die nacht had Zdenek een vreemde droom. Hij was directeur van de fabriek en liet alle mannelijke arbeiders één voor één bij zich komen. Iedereen moest de broek laten zakken en zijn kont laten zien. Aandachtig bestudeerde hij de gepresenteerde waren, maar schudde steeds teleurgesteld het hoofd en vroeg de volgende binnen te komen. Na enige tijd verscheen er een vreemde man met verwilderde haren en een onverzorgde baard. Toen deze man de broek liet zakken en zijn kont toonde, sprong Zdenek spontaan overeind en riep luid, "ja, jij bent het. Jou wil ik hebben" Zwetend werd hij wakker en raakte de hele verdere dag het beeld van de halfblote gleuf niet meer kwijt.
's Avonds vulde hij en mand met etenswaren en sloop naar de kelder voor een fles wijn. Dat moest wel stiekem gebeuren, want de toegang naar de wijnkelder was alleen aan zijn vader voorbehouden. Er lagen wijnen van honderden euro's per stuk. In het donker greep hij de eerste de beste fles, zette alles in de auto en reed naar de fabriek. Waarom hij het deed wist hij zelf niet, maar een onbekende drang dreef hem daarheen. De hal was nog donkerder dan de dag voordien. Zijn vader was er niet en dus waren alle lichten uit. De deur van de hal was nooit op slot. Verder dan het personeelsverblijf kon niemand komen, maar dat was voor hem ver genoeg. Hij liep naar het vertrek waar hij de onbekende vermoedde. Voorzichtig opende hij de deur en vond hem op de stretcher. De man veerde verschrikt overeind, maar ging weer gerustgesteld liggen toen hij zag wie er binnenkwam. Daar het personeelsvertrek geen ramen heeft, knipte Zdenek het licht aan en overhandigde de proviand en de wijn. Zonder een woord van dank, begon de man te eten. Nee, hij schrokte het binnen alsof hij dagenlang niets had gegeten. Toen Zdenek de fles wijn opentrok, fluisterde de man voor het eerst een paar worden. "Chateau Latour, die kost zeker vierhonderd euro." Vreemd genoeg voelde Zdenek geen wroeging over de wijndiefstal, voor hem had die fles duizend euro mogen kostten. Wèl vroeg hij zich af, "hoe kan deze armoedige zwerver zoveel verstand van wijn hebben? Wie is hij en waar komt hij vandaan?" Maar hij kreeg wèèr geen antwoord op zijn vragen. Terwijl de zwerver at en dronk, had Zdenek de tijd hem te bekijken. Ineen kreeg hij een ingeving en vroeg spontaan, "zou je morgen in mijn atelier willen komen? Dan wil ik graag een portret van je maken." De man reageerde afwijzend, maar toen Zdenek er snel aan toevoegde, "voor honderd euro?" stemde hij toe. Zdenek liet het eten en de wijn achter en vertrok. Blij als een kind sprong hij in zijn wagen en reed luid zingend naar huis. Eenmaal in zijn bed vroeg hij zich af, "waarom ben ik opgetogen over het bezoek van een oude zwerver? Vermoeid viel hij in slaap en droomde van zwervers die voor hem poseerden (In hun blote kont)
De volgende morgen smokkelde hij de zwerver in zijn atelier. Zijn ouders moesten het niet weten, want die zouden de keuze van zijn nieuwe model waarschijnlijk niet kunnen waarderen. Tot op dat moment had de man nog steeds geen woord gesproken. Zdenek installeerde zijn model in een stoel voor het raam. Om de juiste sfeer te creëren, zette een cd van "La bohème" op en wilde met schilderen beginnen. Bij de aria "Quando me'n vo" riep de man plotseling geëmotioneerd, "dat, dat ben ik" en meteen stroomden er tranen over zijn wangen. Vanaf dat moment, kreeg Zdenek het gehele levensverhaal te horen van Rudolf Janácek.
Sprakeloos luisterde hij naar die story over succes, roem, rijkdom, alcohol, drugs en verval. Toen Rudolf was uitgesproken, wist Zdenek niet wat hij moest zeggen. Wat voelde hij precies? Onbegrip, verwarring, verbijstering, afschuw, haat of medelijden? Na lange pijnlijke stilte ging Rudolf voort: "maar het ergste is, ik ben homo en kon dat aan niemand vertellen, want dan zou ik alle vrouwelijke fans kwijtraken en nu ik het mag en kan bekennen, ben ik té oud, té arm en té lelijk. Geen enkele man wil mij." Op dàt moment wist Zdenek was hij voelde, "liefde!"
De jonge Tsjech sprong op de schoot van Rudolf, die niet wist wat hem plotseling overkwam. Om zich een houding te geven riep hij, "maar jongen ik ben vèèl te oud voor jou." Zdenek riep, "dat kan me niets schelen, ik wil jou." Rudolf verweerde zich met, "ik ben maar een arme zwerver en jij bent rijk." Zdenek klemde zich aan hem vast en zei, "wat is rijkdom, jij bent mijn kapitaal." Rudolf probeerde zich van de jongen te bevrijden en stamelde," ik heb mijn leven vergooid maar jij staat aan het begin van een glanzende toekomst." Zo ging het nog een hele poos door. Rudolf probeerde hem op andere gedachten te brengen, maar Zdenek bleef volharden in zijn opvatting. Tenslotte gaf de clochard zich gewonnen en volgde er een vrijpartij, waarbij de kleren (voorlopig) aanbleven. Opeens sprong Zdenek op en gilde: "ik wil jou schilderen. Ik wil jou schilderen zoals ik je de eerste keer heb gevonden en verliefd op je ben geworden. Ik wil je blote reet schilderen."
In dat kleine atelier, in die tuin van de kapitale villa in Praag, gebeurde iets wat bijna niet te beschrijven valt. Langzaam liet Rudolf zijn broek zakken en toonde zijn kont. Zdenek genoot van het schouwspel. Voor hem lag een perfect gevormde reet, die eerder aan een knaap van 18, dan aan een man van 45 was toe te schrijven. Met trillende hand nam hij een penseel en doopte het in de verf. Maar in plaats van de verf op het doek aan te brengen, tekende enkele cirkels op de kont van Rudolf. Als een schietschijf bij het boogschieten. Het penseel smeet hij in een hoek en stak zijn tong diep in het middenpunt. Eindelijk had hij die verleidelijke perzik te pakken en het duurde uren voordat hij zijn tong verruilde voor zijn lul. Zdenek Hradec was van hem en zo zou het blijven. Het had voor zijn ouders natuurlijk wel enige voeten in de aarde, maar toen ze zagen dat het echte liefde was, deden ze alles om te helpen en Rudolf weer in het zadel te helpen.
Nu is Rudolf weer de gevierde vedette die hij vroeger was geweest. Zijn naam opende weer alle deuren. Behalve de grote liefde is Zdenek ook zijn manager bezorgde hem een plaats in de beroemde Praagse Staatsopera (Statni opera) voor een hoofdrol in Les Misérables,
Een onbekende auteur.
|
| |
| |
| Posted by: Peter | 8/21/2008 |
HET HEK
In de winter kreeg ik een ansichtkaart uit Canada. Op de beeldzijde stond een cowboy op een steigerend paard tijdens een rodeo afgebeeld en: "Greetings from Toronto" Aan de adreszijde de mededeling: "Dear Peter. I hope that you still remembered me and the wonderful time we spent together behind the fence. This summer I come to the theme park Bobbejaanland in Belgium to give rodeo shows. I hope to see you there. Love: Jerry Donegall. Toronto. Canada."
Natuurlijk herinner ik mij die knappe cowboy. Die onverschrokken rodeorijder. Natuurlijk herinner ik mij die heerlijke tijd achter het hek. Die onvergetelijke geile en liefdevolle momenten in Canada. Maar laat ik bij het begin beginnen.
Een schoolkameraad van mijn vader, Menno Wiersma, is twintig jaar geleden naar Canada geëmigreerd. Ondanks dat hij geen echte familie was, moest ik hem toch onkel Menno noemen. Ik was ik 5 jaar toen hij vertrok en herinner hem nog goed als een stugge, onvriendelijke, maar erg zakelijke man. In Canada trouwde hij met de dochter van een schatrijke bankier uit Toronto. Een aardslelijk wijf. Ze kregen twee dochters, die nóg lelijker als de moeder waren. Met geld van zijn schoonvader begon hij een houthandel en kapte honderden hectares bossen in de staat Ontario. Binnen de kortste tijd was hij meervoudig miljonair. Hij kocht een groot landgoed aan het Michianmeer en noemde het Domain-"Bel O Can" (BEL-gië.O-len. CAN-ada)
Daarna nodigde zijn familie, kennissen en vrienden in Europa uit voor een vakantie. "Erg vriendelijk" zullen jullie zeggen, maar het was hem enkel en alleen te doen om met al zijn bezittingen en rijkdom te pronken en iedereen de ogen uit te steken. Ook mijn ouders werden uitgenodigd, maar hadden geen tijd vanwege het vele werk op onze boerderij in Olen. Een gemeente in de Belgische Kempen. 5 km. van Bobbejaanland. Omdat mijn ouders totaal niet met een pc om konden gaan, onderhield ik per Internet contact met oom Menno en werd daardoor ook persoonlijk uitgenodigd. "Kom maar een poosje naar hier. Het zal je goed bevallen" en hij beschreef de omgeving als een ideaal wandel en zwemparadijs. Hij vermelde vooral de rust en stilte van het landschap. De naaste buren woonden 10 km. verderop. Als reisgidsen kon ik op zijn twee dochters rekenen, die hij aanprees alsof het schoonheidskoninginnen waren. Hij illustreerde alles met foto's en dat had hij beter niet kunnen doen. Het was een regelrechte afknapper. Als freelance fotograaf had ik tijd genoeg om te gaan, maar in al die door hem opgesomde voordelen, zag ik alleen maar nadelen. De omgeving was troosteloos en eentonig. Aan wandelen had ik een broertje dood en zwemmen kon ik niet. Rust en stilte hebben we genoeg in de Kempen. Het ergste echter was het vooruitzicht, dagelijks met die twee lelijke meiden op stap te moeten. Ik ben gay en zit dus niet op een vrouw te wachtten. Steeds als er weer een uitnodiging kwam, bedankte ik beleefd voor de eer.
Op een dag kwam een woedende mail uit Canada van Menno Wiersma. Naast zijn sprookjesdomein werd een opleidingcentrum voor rodeorijders gevestigd . Er waren al diverse gebouwen neergezet en een piste aangelegd. Tien jonge rodeorijder hadden er hun intrek genomen en oefenden dagelijks met wilde paarden. Het daarbij behorende hoefgetrappel, gehinnik en geschreeuw van de cowboys, bedierf de heilige rust op 'Bel-O-Can.' Ook stuurde hij eigengemaakte opnames van die ruwe bende herrieschoppers. Op die foto's zag ik een aantal jonge, knappe stoere cowboys halsbrekende toeren uithalen. Tot slot schreef hij: De rust is hier gedaan, blijf dus maar weg." Mijn antwoord luidde: "Ik kom zo spoedig mogelijk" Twee maanden later landde ik op Airport Toronto, Canada.
Op de dag dat ik daar aankwam, legden de arbeiders van onkel Menno juist de laatste hand aan een houten hek, die het landgoed tegen die woeste bende cowboys moest beschermen. Het leek wel een afrastering van een concentratiekamp. Bijna één kilometer lang en twee meter hoog. (hij had hout genoeg) Nadat Menno mij alle slechte eigenschappen van dat stelletje ongelikte beren had verteld, kreeg ik het verbod om contact met ze te zoeken, of ook maar in de buurt van hek te komen. Als verzachtende omstandigheid voegde hij eraan toe: "Je zult daar toch weinig tijd voor hebben, Emmy en Janny (zijn dochters) zullen je wel bezighouden. Bij dat idee liepen de koude rillingen over mijn rug. Op de pc leken ze al niet bijzonder mooi, maar in het echt waren het nog grotere natuurrampen. Ondanks de dagelijkse vrijheidsberovingen, had ik nog genoeg tijd om verboden dingen te doen. Als door een magneet werd ik steeds weer naar het hek getrokken. Gelukkig waren de planken van niet dicht tegen elkaar aan gespijkerd, zodat er kleine kieren waren waardoor ik de cowboys kon bespieden. Ik had een plekje gevonden achter een bijgebouw waar mijn onkel mij niet kon zien. Tegen zijn dochters zei ik natuurfoto's te gaan maken en dat ik daarbij alleen wilde zijn. Onopgemerkt maakte ik allerlei foto's van de cowboys en telde de seconden dat ze in het zadel bleven. Daarbij werd mijn aandacht door één speciale rodeorijder getrokken. Hij bleef steeds het langst op zijn paard zitten, maar dat was niet de ware reden van mijn belangstelling. Door zijn houding en mannier van lopen, leek hij op een jonge Jhon Wayne. De armen iets van het lichaam en met lichte O benen, die mij de indruk gaven dat ze niet tegen elkaar konden komen omdat er een grote zak kloten tussenhing. De cowboy was slank maar krachtig gebouwd. Ik schatte hem op 1.80 m. en van mijn leeftijd. Zo op een afstand leek hij een knappe jongen. Ik probeerde zijn gezicht met een telelens te fotograferen, maar steeds wanneer ik afdrukte, keek hij een andere richting uit. Toen ik op een dag weer foto's stond te nemen, kwam hij ineens in mijn richting, keek tussen opening van de planken door en zag mij staan. In paniek wilde ik wegrennen, maar de cowboy zei vriendelijk: "Hello, I'm Jerry Donegall. Ik heb je hier al een paar keer hier zien staan en vroeg mij af of je interesse voor de rodeo hebt." Een beetje geschrokken door zijn plotselinge komst stotterde ik: "Ja, ik ben een liefhebber en zou graag alles eens van dichtbij willen bekijken." Verscholen achter de planken hoorde ik Jerry zeggen: "Als dat zo is, moet ik je teleurstellen. Wij mogen niemand op de Range toelaten. De paarden zijn vèèl te gevaarlijk." Op hetzelfde moment hoorde ik mijzelf eerlijk zeggen: "Het zijn niet de paarden die mij interesseren, maar jij." Aan de andere kant van het hek bleef het even akelig stil. Meteen zag ik het belachelijke van mijn uitspraak in en zocht koortsachtig naar een verklaring. Juist toen ik wilde zeggen: "Ik bedoel jou rijstijl" fluisterde Jerry: "Oké, kom vanavond als het donker is maar terug. Ik zal hier op je wachtten" en meteen rende hij weg. Ik kreeg niet eens de tijd hem te zeggen dat dit verboden terrein voor mij was. Bij het avondeten kon ik geen hap door mijn keel krijgen. Toen de vrouw van mijn onkel vroeg wat er scheelde, veinsde ik een opkomende griep. Met een paar aspirines en een warme grog stuurde ze mij vroegtijdig naar mijn kamer. Iedereen wenste mij beterschap en een goede nacht. Op dat moment kon ik nog niet weten, hoe goed die nacht zou worden
Ik wachtte tot het donker werd en verliet mijn kamer via het raam. Gelukkig was die op gelijkvloers. Nerveus liep ik naar de plek van afspraak. "Wat had Jerry precies uit mijn woorden begrepen? Wat kon ik van hem verwachtten en wat verwachtte hij van mij?" Bij het hek was het pikdonker. "Zou hij echt komen?" Op die vraag kreeg ik meteen een antwoord. Een stem aan de andere kant van het hek vroeg zacht: "Hello my friend, are you there?" Mijn hart sloeg over van geluk en fluisterend begonnen wij een gesprek. Jerry vroeg mijn naam en waar ik vandaan kwam. Hoe lang ik nog bleef en of ik gay was. Toen alle vragen beantwoord waren fluisterde Jerry: "Please Peter, kiss me" en meteen zag ik twee getuite lippen tussen de planken verschijnen. Ondanks de ongemakkelijke positie, was het de fijnste kus van mijn leven. Na een lange tongzoen fluisterde Jerry: "Wil You suck me?" Opgewonden hijgde ik: "Yes" en meteen liet ik mij op de knieën vallen in afwachting dat hij zijn lul door een opening zou steken. Maar wat hij ook probeerde, zijn lul was te dik en ging niet door de smalle opening. (Ik had dus toch gelijk gehad wat die O benen betrof.) "Wait until he is a bit weaker".( wacht tot hij een beetje slapper is) stelde Jerry voor, maar daarvan was voorlopig nog geen sprake. Pas toen ik hem over de twee lelijke dochters vertelde, zakte zijn erectie en kon hij zijn lul door de opening steken. Meteen begon ik te pijpen, wat weer een nieuw probleem met zich meebracht. De twee planken werkten als een cockring en verhinderden het terugstromen van het opgepompte bloed. Het gevolg was een lul waar zelf een paard jaloers op zouden zijn. Ik pijpte als een bezetene, maar Jerry had twee zaadlozingen nodig om zijn lul weer tot zijn normale proportie terug te brengen. Nadat hij het neukgerei weer in zijn jeans had opgeborgen, vroeg hij ook mijn lul tussen de latten te steken, wat vanwege de mindere afmeting gemakkelijk ging. Toen de cowboy mij ook had klaargepijpt gaf hij een harde trap tegen de schutting en vloekte luid: "Dat verdomde hek." Bij het afscheid fluisterde hij: "Thank you for everything my friend. I promise you that the hole tomorrow will be much larger." Om te weten wat hij daarmee bedoelde, moest ik tot de volgende dag wachtten.
De volgende morgen simuleerde ik nog steeds een griep. Ik kwam wel uit bed, maar hoefde niet met die twee lelijke wijven op stap. Al vroeg in de morgen stond ik weer door het hek te loeren. Jerry was zijn paard aan het zadelen, maar gedroeg zich anders dan anders. Hij geleidde het paard aan de teugel naar de plaats waar ik mij bevond. Bij het hek riep hij: "Be careful Peter, now it is dangerous" en meteen sprong hij in het zadel. Zodra het paard de berijder op zijn rug voelde, begon het te steigeren en trapte met zijn achterbenen tegen de schutting waardoor twee planken het met een luide knal begaven. Houtsplinters vlogen in het rond en er ontstond een gat van een halve meter doorsnee. Meteen werd Jerry van het wilde paard op de grond gesmeten. Toen hij weer was opgestaan, stak hij triomfantelijk hij zijn hoofd door het gat en riep: "Now we have enough space for tonight" en met een stevige knipoog verdween hij in de duisternis.
Het duurde zeker een kwartier voordat ik weer bij mijn positieven kwam. Ik was verbaasd over het gemak waarmee hij het paard precies had laten doen wat hij wou. Maar de grootste schok bracht iets anders te weeg. Ik was verbijsterd over zijn schoonheid. Tot dan toe, had ik zijn gezicht slechts door een kier in het hek gezien, maar nu heel even in volle glorie. Nog nooit had ik een knappere man gezien en deze stoere; knappe cowboy deed alles om bij mij te kunnen zijn. "Waar had ik dit aan verdiend?"
Toen het avond was, sloop ik naar het hek. Het was er volslagen donker en ik moest het weer van de geluiden hebben, om te weten dat Jerry als eerste was aangekomen. Ja, hij kon vrij gaan en staan waar hij wilde, terwijl ik een soort gevangene van mijn oom en zijn familie was. Jerry fluisterde: "Hello my friend, come on this side, you are smaller and the hole is big enough" en meteen klauterde ik door het gat naar het verboden gebied. Een paar seconden later lag ik de armen van mijn cowboy. Na een lange innige zoen, pakte Jerry mijn hand en trok mij mee naar een verlaten schuurtje. Binnen was het nóg donkerder, maar toen Jerry een petroleumlamp had aangestoken, konden wij elkaar voor het eerst recht in de ogen kijken. Minutenlang staarde ik hem aan alsof het de laatste keer was. Op dàt moment wist ik nog niet, hoe dicht ik bij die waarheid was. Het werd een nacht: Interessanter dan de interessantste roman. Liefdevoller dan de beste lovestory. Spannender dan de gevaarlijkste western. Heter dan de geilste pornofilm en mooier dan het leven zelf. Met de belofte de volgende nacht terug te komen, kroop ik tegen het ochtendgloren weer door het gat in het hek terug. Aan de éne kant van het hek nam ik vurig afscheid van Jerry Donegall en aan de andere kant van het hek werd ik opgewacht door een furieuze Menno Wiersma.
De volgende 24 uren kan ik net zo snel beschrijven als de gebeurtenissen die op mij afkwamen. Ik werd meegenomen in huis en gesommeerd, onmiddellijk mijn koffers te pakken. Vier uur later zat ik in het vliegtuig naar België. Toen ik in Brussel landde, was op het Domain 'Bel-O-Can' het gat alweer gedicht en het gehele hek met elektrische draden afgespannen. Ik had geen afscheid van Jerry kunnen nemen. Geen adres achtergelaten en geen adres gekregen.
Twee jaren gingen voorbij. Ik heb het internetverkeer met Menno Wiersma verbroken. Brieven die ik aan Jerry schreef, kwamen terug met een stempel: "Address unknown" Geen dag is hij uit mijn gedachten geweest. Mijn mooie Cowboy. Mijn stoere rodeorijder. Mijn grote liefde. "Jerry Donegall."
Nadat ik de ansichtkaart van Jerry had ontvangen, belde ik met Bobbejaanland, om te vragen wanneer de rodeoshows zouden beginnen. Een vriendelijke juffrouw vertelde, dat het vanaf Pasen zou zijn. De rodeoartiesten en hun paarden zouden één week van tevoren uit Canada aankomen. Een week voor Pasen liep ik brutaal via de personeelsingang het Bobbejaanland naar binnen, maar werd door de portier onmiddellijk weer buiten het hek gezet. Het park was nog gesloten en er was een strenge legitimatieplicht voor elk personeelslid. Voorbij de portier te komen was dus een onmogelijke zaak. Op mijn vraag of de rodeoartiesten uit Canada al waren aangekomen antwoordde hij kortaf: "Ja" Toen ik vroeg of ik ze mocht bezoeken, met een even korte: "Nee." Toen ik vroeg, of het mogelijk zou zijn dat hij Mister Jerry Donegall voor mij kon halen, kreeg hij bijna een beroerte. Met grote angstige ogen fluisterde hij: "Nee, dat mag niet van madam" en sloot onmiddellijk zich in de portiersloge op. Nu was het mijn beurt om te schrikken. Angstig vroeg ik mij af: "Wie is die madam? Is dat de vrouw van Jerry? Is Jerry getrouwd? Waarom heeft hij dan die kaart gestuurd en mij uitgenodigd?" Op al die vragen moest ik een antwoord zien te krijgen. En antwoorden kon allèèn Jerry Donegall himself.
Het werd avond en wèèr stond ik voor een gesloten hek. Deze keer het een hek van Bobbejaanland. Hopeloos op zoek naar Jerry Donegall. Het kamp van de rodeorijders bevond zich naast de z.g. contryhall en was vanaf de weg niet te zien. De omheining rond Bobbejaanland bestaat uit gaas en gedeeltelijk uit een houten schutting van 3 meter hoog, met bovenop prikkeldraad. Onmogelijk dus om daar overheen te klimmen. Terwijl ik radeloos naar het hek stond te kijken, kreeg ik ineens een visioen van Jerry met het steigerende paard en beleefde weer het moment van het verbrijzelen van de schutting. Ik had echter geen paard. Hopeloos keek ik om mij heen. Het park lag er donker en verlaten bij. Aan de smalle, gedeeltelijk verharde weg langs het park, stonden geen huizen. Meteen was mijn plan geboren. Twee minuten later zat ik in mijn auto en pleegde een ramkraak. Ik plaatste mijn wagen weer netjes op de parking alsof er niets was gebeurd. Voorzichtig kroop ik door het ontstane gat en lag even later in de armen van mijn cowboy. Toen Jerry enigszins van mijn plotselinge komst was bekomen, waren zijn eerste woorden: "Het is maar goed dat madam je niet heeft betrapt."
Even later wist ik wie die 'madam' was. "De bazin van het park."
De volgende dag stond er in de 'Gazet van Antwerpen': "Vannacht is er een brutale ramkraak gepleegd in Bobbejaanland. De daders zijn spoorloos. Er is niets gestolen."
Tja, die journalist kon natuurlijk niet weten dat er wèl wat was gestolen. Namelijk, het kostbaarste wat daar te stelen viel. Het hart van Jerry Donegall.
Jerry is nog steeds in Bobbejaanland en verzorgd elk seizoen een nieuwe rodeoshow. Wonen doet hij bij mij in ons huisje in Olen. Een huisje zonder hek.
Peter. |
| |
| |
| Posted by: Philip | 8/14/2008 |
JUNGLE BOOK
Als ik het volgende verhaal niet zelf had meegemaakt, zou ik het nooit geloven.
Met een groep van zes personen, zaten we in het lijnvliegtuig van Londen naar een stad in Midden Africa. Twee oudere natuuronderzoekers (Professoren) Drie jongere personen (fotograaf , cameraman ,kok) en ik, (telegrafist/reporter) De andere vijf mannen gingen al voor de derde keer en waren dan ook bruin gebrand door de Afrikaanse zon. Ik ging voor de eerste keer en mijn huid was zo wit, dat het wel doorschijnend leek. Ik ben Philip, 23 jaar en zojuist van de academie gekomen.
Bij een kleine stam midden in de jungle, gingen we een half jaar onderzoekingen doen. Ze noemden die inboorlingen "Gorillamensen"
Het volgende verhaal heb ik wèl opgeschreven, maar tot op heden nog nooit gepubliceerd, omdat toch niemand mij zou geloven.
Na de landing op een internationaal vliegveld, vlogen we met een klein gammel toestel naar het binnenland. Hier werden we opgewacht door onze tolk. Ik zal èènmaal zijn naam noemen; "MUHADRIGASCHEBAH" maar vanaf nu, noem ik hem "MU" De stam bestond uit ongeveer tweehonderd vrouwen, mannen en kinderen. Ze waren zo zwart, dat het leek alsof ze beschilderd waren. De vrouwen kregen we bijna nooit te zien. De mannen waren groot, slank, knap en liepen gekleed in een rokje van riet, bananenbladeren of geheel naakt. Bij de naakte mannen slingerde de lange dikke penis werkeloos heen en weer. "Daar raak je wel aan gewend" zeiden mijn collega's, maar gelukkig ben ik er nooit aan gewend geraakt. Het dorp bestond uit kleine hutten van leem en bamboe. Aan de rand van het dorp stond een kolossale hut van 25 x 25 meter. Die deed dienst als "mannenhuis". Hier vergaderden de mannen en hielden ze feesten. Vrouwen en kinderen moesten zeker tien meter uit de buurt blijven. Overtreders kregen zware lijfstraffen. Wij verbleven in een paar comfortabele tenten met airco. De inboorlingen hielden zich nogal afzijdig. Het enige contact met hen was via onze tolk "MU". Ik vroeg hem, waarom die mensen "Gorillamensen" werden genoemd, maar daarop gaf hij geen antwoord. Ik ben er echter zelf wel achter gekomen, anders had ik dit verhaal niet kunnen schrijven.
Op een dag, was er een grotere drukte in het dorp dan normaal. Ik vroeg aan MU wat er aan de hand was. "Volwassenfeest" verklaarde hij. "Alle 18 jarige jongens worden ingewijd" Ik vroeg wat er dan gebeurde, maar daarover mocht hij niet praten. Dat was een zéér groot geheim. "Mogen wij daarbij aanwezig zijn?" vroeg ik, maar MU zei dat vreemden niet welkom waren.
De voorbereidingen voor het volwassenfeest waren in volle gang. De Gorillamensen liepen af en aan tussen het dorp en het mannenhuis. Op de dag van het feest, kwamen een paar Gorillamannen naar onze tenten en begonnen druk met MU te converseren. Even later vertaalde MU: "Ze willen dat jij met ze mee gaat vieren. Als (witte) man breng jij geluk". Ik was erg opgewonden en blij, maar toen wist ik nog niet wat werkelijke de bedoeling van de uitnodiging was. Ik vertrok met MU naar het mannenhuis.
Binnen was het donker en bloedheet. De verlichting bestond uit enkele fakkels. Zoals iedereen, moest ik mij geheel uitkleden. Er liepen een honderdtal naakte mannen rond. De èèn had een nog grotere lul dan de ander. Als gay wist ik niet waar ik het eerst moest kijken. In een hoek stonden zeven naakte jonge jongens apart. Dat waren de feestvarkens, de achttienjarigen. Ze waren geschminkt als apen. (Gorilla's) Zowel hun gezichten als ook hun lichamen. Het feest was al in volle gang. Er was genoeg te eten, zoals een varken aan het spit. Maar nog vèèl meer te drinken. De mannen, inclusief de achttienjarigen, goten zich vol met een zure alcohol, waarin een soort van drugs was verwerkt, die zijn uitwerking niet mistte. "De mannen en de jongens drinken tot ze in trans zijn" verklaarde MU. "Ze willen dat wij ook meedrinken, en vèèl". Daar het nogal donker in het mannenhuis was, kon ik de situatie niet geheel overzien. Toen ik na een tijdje al aardig dronken en stoned was geworden, werd ik plotseling door een paar mannen beetgepakt en naar een uithoek van het mannenhuis gebracht. Daar werd ik met man en macht in een apenpak gehesen. Het was de echte huid van een vrouwtjesgorilla. Zo verkleed, werd ik weer naar de andere feestvierders teruggebracht. Opeens zag ik in het midden van de zaal een kooi van bamboe, waarin ik onder luid gejoel werd opgesloten. Voor zover ik nog bij mijn positieven was, vroeg ik MU om uitleg. "De mensen hier geloven dat ze na hun dood terugkeren als een Gorilla" legde hij uit " Om hun 'gorillagodin' tevreden te stellen, gaan de zeven jongens jou neuken. "Dan kunnen ze toch beter direct een echte vrouw nemen"? vroeg ik. MU reageerde verschrikt met:" Nee! Vrouwen zijn onrein". Dat mocht dan wel zo zijn, maar om het te begrijpen was ik al vèèl te dronken en te stoned. De als aap beschilderde jongens kwamen bij mij staan. Tot mijn verbazing, hadden ze alle zeven een stijve lul. (en wat voor één).
De "ceremonie" ging beginnen. De eerste aapjongen kwam met zijn reuze lul achter mij, maar neukte niet meteen. Eerst begon hij mij te liefkozen met een tederheid die ik van deze wilden niet verwachtte. Hij streelde en kuste mijn rug. Zijn grote zwarte handen gleden liefdevol over mij lichaam, zoals een vrouw in deze gemeenschap het beslist nooit zou beleven. Gevoelig bewerkten zijn vingers mijn apenkut. (Op de plaats van mijn kont zat een gat in het apenpak) Daarna ging hij op zijn knieën achter mij zitten en begon langdurig mijn reet te likken. De oudere mannen kwamen eromheen staan en moedigden hem aan. Ondertussen begonnen ze aan hun eigen stijve penissen te trekken. Het tafereel begon hen op te winden. Steeds wanneer er iemand klaarkwam, spoot hij zijn sperma over de aapjongen en mijn Gorillavacht. Aangemoedigd door de menigte en wazig door de alcohol en drugs, werd de jongen steeds meer opgewonden en ramde onder luid gejoel zijn keiharde lul in mijn gorillakut. Het was voor de jongens de eerste keer in hun leven dat ze een ander wezen neukten. Het duurde dan ook niet lang, of de eerste jongen kwam kreunend klaar. Met de nabootsing van het geluid van een neukende gorilla, spoot hij zijn zaad diep in mijn gleuf. (De imitatie gorillakut) Na de eerste aapjongen volgden èèn voor èèn de andere achttienjarigen. Alle jongens namen er de tijd voor, terwijl de èèn nog liever tegen het "beest" was dan de ander. Het was al ver in de volgende dag, dat de laatste aapjongen de Gorilla had bevrucht. De andere mannen hadden allemaal hun zaad èèn of meerdere keren over ons heen gespoten. Er lag een glibberige laag sperma op mijn gorillahuid en de ruggen van de aapjongens. Hun pikzwarte lichamen glommen van het zweet en sperma, die met liters tegelijk van hun vermoeide lichamen afdroop. De ruimte vulde zich met de stank van zweet en sperma. Ik was door de drank en drugs supergeil geworden en begon ongegeneerd aan mijn lul te trekken. "Niet klaarkomen, bwana" riep MU verschrikt naar mij en ik begreep niet waarom. Met moeite kon ik mij inhouden. "Waarom mag ik nie | | |
